«Ο βράχος λύγισε»: Ο Τραϊανός Δέλλας και η πιο δύσκολη απώλεια της ζωής του, η Γωγώ του

Ο Τραϊανός Δέλλας ανήκει σε αυτή την τελευταία κατηγορία. Όχι μόνο για όσα πέτυχε μέσα στα γήπεδα, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο στάθηκε απέναντι στη ζωή.

Η Δώρα Χρυσικού για τη Μαστροκώστα: «Σήμερα πονάω σαν να έχασα μια αδερφή… Γωγώ σ’ ευχαριστούμε»

Ο «κολοσσός» του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως τον αποκάλεσαν χιλιάδες φίλαθλοι, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 31 Ιανουαρίου 1976, με καταγωγή από το Μικρό Μοναστήρι Θεσσαλονίκης. Από μικρό παιδί έδειξε πως το ποδόσφαιρο δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι για εκείνον. Σε ηλικία μόλις 11 ετών φόρεσε τη φανέλα των ακαδημιών του Άρη Θεσσαλονίκης, όπου αγωνίστηκε αρχικά ως δεξί εξτρέμ. Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί πως αυτό το παιδί θα εξελισσόταν σε έναν από τους κορυφαίους αμυντικούς στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Το ντεμπούτο του στην Α’ Εθνική ήρθε πολύ νωρίς, μόλις στα 17 του χρόνια, την περίοδο 1993-94 με τη φανέλα του Άρη. Ακολούθησε ο δανεισμός στον Πανσερραϊκό, που τον βοήθησε να ωριμάσει ποδοσφαιρικά, πριν επιστρέψει ξανά στους «κιτρινόμαυρους». Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα πως ο Δέλλας είχε κάτι ξεχωριστό: δύναμη, ηρεμία, ποδοσφαιρικό μυαλό και μια σπάνια ικανότητα να διαβάζει το παιχνίδι.

Το καλοκαίρι του 1997 πήρε την απόφαση να ανοίξει τα φτερά του στο εξωτερικό, μετακομίζοντας στην Αγγλία για λογαριασμό της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ. Ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα μιας διεθνούς καριέρας που θα τον οδηγούσε λίγα χρόνια αργότερα στα κορυφαία ευρωπαϊκά γήπεδα.

Το 1999 η ΑΕΚ τον έφερε πίσω στην Ελλάδα και εκείνος έγινε γρήγορα βασικό κομμάτι της ομάδας. Με την Ένωση κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας την περίοδο 1999-2000, όμως το μεγάλο ευρωπαϊκό άλμα ήρθε σύντομα. Η ιταλική Περούτζα του έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί στη Serie A και ο Σέρζιο Κόσμι τον εμπιστεύτηκε αμέσως. Παρότι οι συμμετοχές του δεν ήταν πολλές, η παρουσία του ήταν αρκετή για να προσελκύσει το ενδιαφέρον κορυφαίων συλλόγων όπως η Μίλαν, η Γιουβέντους, η Ίντερ και η Ρόμα.

Τελικά, το 2002 φόρεσε τη φανέλα της Ρόμα. Σε μία από τις πιο απαιτητικές ποδοσφαιρικές σχολές του κόσμου, ο Δέλλας όχι μόνο στάθηκε, αλλά καθιερώθηκε. Αγωνίστηκε σε αγώνες Champions League, απέναντι στους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές της εποχής, αποδεικνύοντας πως ένας Έλληνας αμυντικός μπορούσε να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Όμως η στιγμή που τον έκανε αθάνατο δεν ήρθε με σύλλογο. Ήρθε με τη γαλανόλευκη φανέλα.

Το 2001 έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ελλάδας και πολύ γρήγορα ο Ότο Ρεχάγκελ τον μετέτρεψε σε βασικό πυλώνα της ομάδας. Ο Δέλλας έγινε η «καρδιά» της άμυνας, το λίμπερο που έδινε ασφάλεια σε όλους γύρω του. Στο Euro 2004, εκεί όπου η Ελλάδα πέτυχε το αδιανόητο και κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης, ο Τραϊανός Δέλλας ήταν ένας από τους απόλυτους πρωταγωνιστές.

Και φυσικά, κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ εκείνο το βράδυ της 1ης Ιουλίου 2004. Στον ημιτελικό απέναντι στην πανίσχυρη Τσεχία, λίγο πριν ολοκληρωθεί η παράταση, ο Δέλλας σηκώθηκε ψηλότερα από όλους και πέτυχε το ιστορικό «ασημένιο γκολ» που έστειλε την Ελλάδα στον τελικό. Ήταν μια στιγμή που πάγωσε τον χρόνο. Μια στιγμή που έκανε έναν ολόκληρο λαό να κλάψει από χαρά.

Τρεις ημέρες αργότερα, απέναντι στην οικοδέσποινα Πορτογαλία, ο Δέλλας αγωνίστηκε βασικός για 90 λεπτά στον τελικό της ζωής του. Και όταν ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη, η Ελλάδα ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης. Εκείνος, μαζί με τους συμπαίκτες του, είχαν πετύχει το ακατόρθωτο.

Η πορεία του συνεχίστηκε με επιστροφές στην ΑΕΚ, πέρασμα από την Ανόρθωση — όπου συνέβαλε καθοριστικά στην ιστορική πρόκριση της κυπριακής ομάδας στους ομίλους του Champions League — και τελικά την ολοκλήρωση της καριέρας του το 2012.

Ακόμη και ως προπονητής, ο Τραϊανός Δέλλας έδειξε το ίδιο πάθος και την ίδια αφοσίωση. Ανέλαβε την ΑΕΚ σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας της, μετά τον υποβιβασμό της, και βοήθησε τον σύλλογο να σταθεί ξανά στα πόδια του. Οδήγησε την ομάδα από τη Γ’ Εθνική πίσω στη μεγάλη κατηγορία, κουβαλώντας στις πλάτες του το τεράστιο βάρος της επιστροφής ενός ιστορικού συλλόγου.

Όμως πίσω από τον ποδοσφαιριστή, πίσω από τον αρχηγό και τον «βράχο» της άμυνας, υπήρχε πάντα ο άνθρωπος.

Και στη ζωή του ανθρώπου Τραϊανού Δέλλα, η πιο σημαντική παρουσία ήταν η Γωγώ Μαστροκώστα.

Ο έρωτας και ο γάμος με τη Γωγώ Μαστροκώστα

Η γνωριμία τους το 2006 εξελίχθηκε γρήγορα σε μια βαθιά σχέση αγάπης και αφοσίωσης. Παντρεύτηκαν το 2008 με πολιτικό γάμο και λίγο αργότερα απέκτησαν την κόρη τους, τη Βικτώρια, που έγινε το κέντρο της ζωής τους. Το 2010 επισφράγισαν την αγάπη τους και με θρησκευτικό γάμο, δημιουργώντας μια οικογένεια που, παρά τα φώτα της δημοσιότητας, προσπάθησε να προστατεύσει την ιδιωτικότητά της.

ΔΕΣ ΤΗ GALLERY – 5 PHOTOS

Η σχέση τους δεν βασίστηκε ποτέ στην εικόνα. Βασίστηκε στη στήριξη, στην αφοσίωση και στην αληθινή συντροφικότητα. Ο Δέλλας στάθηκε δίπλα στη Γωγώ σε κάθε δύσκολη στιγμή, μακριά από κάμερες και δηλώσεις. Όπως ακριβώς αγωνιζόταν μέσα στο γήπεδο: αθόρυβα, αλλά ουσιαστικά.

Ο θάνατος της Γωγώς Μαστροκώστα τα ξημερώματα σήμερα (25/5) βύθισε στο πένθος όσους γνώριζαν την κοινή τους πορεία. Και ίσως για πρώτη φορά, ο άνθρωπος που είχε μάθει να αντέχει τα πάντα, βρέθηκε απέναντι σε έναν πόνο που δεν αντιμετωπίζεται ούτε με δύναμη ούτε με πείσμα.

Γιατί υπάρχουν ήττες που δεν ανατρέπονται.

Ο Τραϊανός Δέλλας έζησε μια ζωή γεμάτη μάχες, θριάμβους και μεγάλες στιγμές. Σήκωσε τρόπαια, άκουσε γήπεδα να φωνάζουν το όνομά του, χάρισε περηφάνια σε έναν ολόκληρο λαό. Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να συγκριθεί με την απώλεια του ανθρώπου με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή του.

Σήμερα, ο «κολοσσός» του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν θυμίζει μόνο τον ήρωα του Euro 2004. Θυμίζει κάτι πολύ πιο ανθρώπινο: έναν άνδρα που αγάπησε βαθιά, στάθηκε μέχρι το τέλος δίπλα στη γυναίκα του και τώρα καλείται να συνεχίσει χωρίς εκείνη.

Και ίσως τελικά εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη δύναμη ενός ανθρώπου. Όχι στις νίκες. Όχι στα τρόπαια. Αλλά στην ικανότητά του να αγαπά αληθινά και να μένει όρθιος ακόμη και όταν η ζωή τού παίρνει ένα κομμάτι της καρδιάς του. Τον άγγελό του, όπως έγραψε ο ίδιος για τη Γωγώ Μαστροκώστα στον δημόσιο αποχαιρετισμό του στη γυναίκα που αγάπησε και φρόντισε όσο κανέναν άλλον.

Τώρα, απλά θα μάθει να πορεύεται στη ζωή και την καθημερινότητά του με μία άλλη μεγάλη αγάπη του, την κόρη του και θα στηρίζουν ο ένας τον άλλον, όχι για να κλείσουν τις πληγές της μεγάλης απώλειας αλλά για να θυμούνται μαζί τη Γωγώ Μαστροκώστα και να χαμογελάνε, για όλες εκείνες τις ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές που έζησαν.