Η ομορφιά δεν ποζάρει! Ιδρώνει, πέφτει, σηκώνεται: Δύο αθλήτριες της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου Γυναικών μιλούν για τη δύναμη του να μένεις στο παιχνίδι

Η πραγματική ομορφιά δεν ποζάρει. Ιδρώνει, τρέχει, διεκδικεί, πέφτει, σηκώνεται ξανά. Δεν είναι αυτό που δείχνεις. Είναι αυτό που κάνεις. Είναι η στιγμή που αποφασίζεις να συνεχίσεις, ακόμα κι όταν μέσα σου αμφιβάλεις. Είναι το σώμα που δεν υπάρχει για να κρίνεται, αλλά για να σε πηγαίνει μπροστά.

Και αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που βρίσκεται στην καρδιά της νέας καμπάνιας του Dove, #WomenInSports, η οποία έχει ως στόχο να κρατήσει τα κορίτσια στον αθλητισμό. Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή: 1 στα 2 κορίτσια εγκαταλείπει το άθλημα που αγαπά, επειδή δεν νιώθει άνετα με την εμφάνιση και το σώμα του.

Πίσω από αυτό το στατιστικό υπάρχει ένα κορίτσι που κάποια στιγμή ντράπηκε να φορέσει τη φόρμα του. Ένα κορίτσι που ένιωσε άβολα με το σώμα του στην προπόνηση. Ένα κορίτσι που άρχισε να συγκρίνεται, να μικραίνει, να αποσύρεται. Ένα κορίτσι που μπορεί να αγαπούσε τον αθλητισμό, αλλά άφησε την ανασφάλεια να του πάρει κάτι που το γέμιζε.

Το Dove, μέσα από τη διαρκή του δέσμευση για την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης των γυναικών και στο πλαίσιο του Dove Self-Esteem Project, ενώνει τις δυνάμεις του με την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου Γυναικών σε μια τριετή στρατηγική συνεργασία. Στόχος είναι να δημιουργηθούν θετικά πρότυπα, να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση των κοριτσιών και να μετατραπεί ο αθλητισμός σε χώρο δύναμης, αποδοχής και προσωπικής εξέλιξης.

Στο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας, το TLIFE συνάντησε δύο γυναίκες που γνωρίζουν καλά τι σημαίνει να μένεις στο παιχνίδι. Την Δήμητρα Γιαννακούλη και την Ματίνα Νταρζάνου. Δύο αθλήτριες της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου Γυναικών, δύο διαφορετικές διαδρομές, δύο φωνές που συναντιούνται στο ίδιο μήνυμα: το σώμα σου δεν είναι εικόνα. Είναι δύναμη!

Από την αυλή ως την Εθνική!

Η ιστορία τους δεν ξεκινά μέσα σε μεγάλα γήπεδα. Ξεκινά με μια μπάλα. Στην αυλή, στο προαύλιο του σχολείου, στα διαλείμματα, στα πάρκα. Από εκείνες τις πρώτες στιγμές που το ποδόσφαιρο δεν ήταν ακόμα στόχος, καριέρα ή όνειρο. Ήταν χαρά.

Η Ματίνα θυμάται τον εαυτό της να παίζει στην αυλή με τον αδερφό της, για ατελείωτες ώρες. Η Δήμητρα θυμάται τα διαλείμματα, τα αγόρια του σχολείου και εκείνη ανάμεσά τους, να τρέχει πίσω από την μπάλα χωρίς να σκέφτεται αν «ταιριάζει» ή αν «επιτρέπεται». Γιατί όταν είσαι παιδί και αγαπάς κάτι πραγματικά, δεν το φιλτράρεις μέσα από τα στερεότυπα των μεγάλων. Απλώς το κάνεις.

Και κάπως έτσι ξεκινούν πολλές μεγάλες ιστορίες: χωρίς να ξέρεις πού θα σε οδηγήσουν. «Δεν πίστευα ότι θα εξελιχθώ, ότι θα μου αρέσει τόσο πολύ, μέχρι που με κέρδισε το ποδόσφαιρο», μου εκμυστηρεύεται η Δήμητρα. Και αυτή η φράση κρύβει μια αλήθεια που αφορά κάθε όνειρο. Πολλές φορές δεν ξέρεις από την αρχή μέχρι πού μπορείς να φτάσεις. Συνεχίζεις απλώς να κάνεις αυτό που αγαπάς. Και αυτό, κάποια στιγμή, σε οδηγεί εκεί που πρέπει.

Η «ομάδα» τους έξω από το γήπεδο!

Καμία διαδρομή δεν χτίζεται μόνη της. Πίσω από κάθε αθλήτρια υπάρχει συχνά μια οικογένεια, ένας αδερφός, μια μητέρα, ένας άνθρωπος που είπε «πήγαινε», όταν ο κόσμος γύρω μπορεί να έλεγε «μήπως δεν είναι για σένα»;

Στις αφηγήσεις της Δήμητρας και της Ματίνας, η οικογένεια έχει σημαντική θέση. Όχι ως ιδανική εικόνα χωρίς δυσκολίες, αλλά ως το περιβάλλον που, τελικά, στάθηκε δίπλα τους.

«Η οικογένειά μου μπορώ να πω ότι ήταν πάρα πολύ υποστηρικτική. Είχαν ένα παιδί δραστήριο, που δεν του έκοψαν ποτέ τα φτερά», αναφέρει η Δήμητρα. Αυτή η φράση είναι πολύτιμη. Γιατί για ένα κορίτσι που αγαπά ένα άθλημα, η στήριξη δεν είναι απλώς πρακτική βοήθεια. Είναι άδεια να ονειρευτεί. Είναι προστασία απέναντι στα σχόλια. Είναι η αίσθηση ότι κάποιος βλέπει τη χαρά σου πριν δει τον φόβο του κόσμου.

«Οι γονείς μας στην αρχή, δεν ήθελαν να ασχοληθεί η Ματίνα με το ποδόσφαιρο γιατί είναι κοπέλα και θα χτυπήσει. Εγώ ήμουν αυτός που τη βοηθούσα και τη στήριζα για να το συνεχίσει», μου αποκάλυψε ο Χρήστος Νταρζάνος, αδερφός της Ματίνας.

Αυτό είναι ένα από τα πιο ανθρώπινα σημεία της ιστορίας. Γιατί δείχνει πως συχνά τα στερεότυπα δεν έρχονται πάντα από κακή πρόθεση. Έρχονται και από φόβο. Από προστατευτικότητα. Από την κοινωνική συνήθεια να θεωρείται το σώμα ενός κοριτσιού πιο «εύθραυστο», πιο «προσεκτικό», πιο «περιορισμένο». Και όμως, κάποιος πρέπει να πει: άφησέ τη να δοκιμάσει. Άφησέ τη να τρέξει. Άφησέ τη να παίξει.

«Ήμουν ανοιχτή στο να δοκιμάσει τα πάντα, ό,τι ήθελε», λέει η μητέρα της Δημήτρας. Μια φράση απλή, αλλά ουσιαστική. Γιατί πολλές φορές αυτό είναι το πρώτο μεγάλο δώρο σε ένα παιδί. Να μη φοβηθεί το όνειρό του πριν καν το ζήσει.

Τα στερεότυπα που έπρεπε να προσπεράσουν

Όμως για ένα κορίτσι που επιλέγει το ποδόσφαιρο, η διαδρομή δεν είναι πάντα αυτονόητη. Γιατί το γήπεδο, για πολλά χρόνια, κουβαλούσε ταμπέλες. «Αντρικό άθλημα». «Δεν είναι για κορίτσια». «Θα χτυπήσεις». «Δεν σου ταιριάζει». Φράσεις που μπορεί να μοιάζουν μικρές, αλλά όταν επαναλαμβάνονται, γίνονται βάρος. Αποτελούν εμπόδιο. Μεταφράζονται σε αμφιβολία.

Η Δήμητρα και η Ματίνα μιλούν ανοιχτά για τα στερεότυπα που υπάρχουν ακόμη στη χώρα μας γύρω από το γυναικείο ποδόσφαιρο. Για τις λιγότερες ευκαιρίες, για τις δυσκολίες, για τις γυναίκες που συχνά μπαίνουν τελευταίες στο γήπεδο, για τις αθλήτριες που καλούνται να συνδυάσουν προπόνηση, σπουδές, δουλειά και προσωπική ζωή, χωρίς να απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια που έχουν οι άνδρες στον επαγγελματικό αθλητισμό. Και όμως, συνεχίζουν.

Γιατί το ποδόσφαιρο δεν έχει φύλο. Έχει πάθος, πειθαρχία, δουλειά, επιμονή. Όπως λένε και οι ίδιες, δεν έχει σημασία αν είσαι αγόρι ή κορίτσι. Σημασία έχει να το θέλεις και να δουλεύεις για αυτό.

Το σώμα τους τις πάει μπροστά

Αλλά η πιο δύσκολη μάχη δεν δίνεται πάντα απέναντι στους άλλους. Κάποιες φορές δίνεται απέναντι στον καθρέφτη. Απέναντι στην εικόνα που έχεις για το σώμα σου. Απέναντι στη φωνή που σε κάνει να συγκρίνεσαι, να νιώθεις «διαφορετική», να αναρωτιέσαι αν χωράς. Μία από τις πιο δυνατές στιγμές της κουβέντας μας, έρχεται όταν η συζήτηση φτάνει στο σώμα. Στο σώμα που στην εφηβεία αλλάζει. Στο σώμα που μέσα στον αθλητισμό γίνεται πιο δυνατό, πιο μυώδες, πιο ανθεκτικό. Στο σώμα που μπορεί να μη μοιάζει με τις εικόνες που βλέπεις στα social media, αλλά κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό. Σε κρατά όρθια, σε προστατεύει, σε πηγαίνει μπροστά.

«Σπαταλούσα πολύ χρόνο στο πώς δείχνω και όχι στο τι μπορώ να κάνω. Ένιωθα λίγο πιο ιδιαίτερα, γιατί δεν είχα ποτέ το τυπικό γυναικείο σώμα. Ήταν λίγο πιο “αντρικό”, μεγαλύτερες πλάτες, λίγο πιο ψηλή, οπότε εκεί κάπου ένιωσα διαφορετική», υπογραμμίζει η Δήμητρα. Και μέσα σε αυτή τη φράση βρίσκεται όλη η ουσία του body confidence. Γιατί τόσα κορίτσια μαθαίνουν να κοιτούν το σώμα τους σαν εικόνα, πριν μάθουν να το εμπιστεύονται σαν δύναμη.

Κάποια στιγμή, όμως, έρχεται η μετατόπιση. Η στιγμή που καταλαβαίνεις πως το σώμα σου δεν υπάρχει για να χωρέσει σε ένα πρότυπο. Υπάρχει για να σε βοηθήσει να ζήσεις αυτό που αγαπάς. Να τρέξεις, να αντέξεις, να συγκρουστείς, να σηκωθείς, να επιστρέψεις. Να κερδίσεις χώρο. Να κερδίσεις τον εαυτό σου.

«Όταν κατάλαβα ότι το σώμα μου είναι το εργαλείο μου και δεν έχει σχέση πώς φαίνεται, αλλά τι μπορεί να κάνει στο γήπεδο, ηρέμησα λίγο περισσότερο με τον εαυτό μου». Αυτή η φράση θα μπορούσε να είναι ένα ολόκληρο μάθημα για κάθε κορίτσι που κάποια στιγμή ένιωσε άβολα με το σώμα του.

Γιατί ο καθρέφτης μπορεί να μας μπερδέψει. Μπορεί να μας κάνει να αμφισβητήσουμε τον εαυτό μας. Μπορεί να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι η αξία μας δεν μετριέται από το πώς δείχνουμε, αλλά από το τι μπορούμε να κάνουμε. Μέσα στο γήπεδο. Έξω από αυτό. Στη ζωή γενικότερα.

Και αυτό είναι που κάνει την καμπάνια του Dove τόσο ουσιαστική. Δεν μιλά για την ομορφιά σαν κάτι στατικό. Δεν την περιορίζει σε μια εικόνα, σε ένα πρόσωπο, σε ένα σώμα που πρέπει να είναι «τέλειο». Τη συνδέει με την πράξη. Με την προσπάθεια. Με την κίνηση. Με το δικαίωμα κάθε κοριτσιού να συνεχίζει να κάνει αυτό που αγαπά, χωρίς να νιώθει ότι πρέπει πρώτα να αλλάξει για να αξίζει.

Η στιγμή που λύγισαν, αλλά δεν τα παράτησαν

Φυσικά, το να συνεχίζεις δεν σημαίνει ότι δεν λυγίζεις. Οι δύο αθλήτριες, μου μίλησαν και για τις στιγμές εκείνες που σκέφτηκαν να τα παρατήσουν. Για κακές χρονιές, δύσκολες μεταβάσεις, μοναξιά, τραυματισμούς, ψυχολογική πίεση. Για εκείνη τη περίοδο που έχεις μαζέψει τόσα πολλά μέσα σου, που κάποια στιγμή διαλύεσαι.

«Όποιος πει ότι δεν έχει σκεφτεί έστω μία φορά να τα παρατήσει, θα πει ψέματα», αναφέρεται κάποια στιγμή με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Και ίσως αυτή είναι μία από τις πιο ανθρώπινες παραδοχές του ντοκιμαντέρ του TLIFE. Γιατί η δύναμη δεν είναι να μην έχεις σκεφτεί ποτέ να φύγεις. Η δύναμη είναι να έχεις φτάσει κοντά στην έξοδο και παρ’ όλα αυτά να γυρίσεις. Να επιστρέψεις στην προπόνηση. Να συνεχίσεις ακόμα μία μέρα. Να ξαναχτίσεις το σώμα σου μετά από έναν τραυματισμό. Να ξαναχτίσεις την πίστη σου μετά από μια αποτυχία. Να θυμηθείς γιατί ξεκίνησες.

Ο αθλητισμός, όπως λένε οι ίδιες, δεν υπάρχει χωρίς μελανιές, χωρίς χτυπήματα, χωρίς δάκρυα, χωρίς πόνο. Αλλά όταν αγαπάς κάτι, όλα αυτά αποκτούν νόημα. Η μελανιά δεν είναι ντροπή. Είναι η απόδειξη ότι προσπάθησες. Το σημάδι δεν είναι ατέλεια. Είναι ιστορία. Ο ιδρώτας δεν είναι κάτι που πρέπει να κρύψεις. Είναι απόδειξη ότι ήσουν εκεί. Ότι έδωσες μια μάχη.

Και εδώ η πραγματική ομορφιά παίρνει άλλη μορφή. Δεν είναι το τέλειο πλάνο. Δεν είναι το σώμα χωρίς σημάδια. Δεν είναι το πρόσωπο που δεν κοκκίνισε ποτέ από την προσπάθεια. Είναι η γυναίκα που έπεσε και σηκώθηκε. Είναι το κορίτσι που φοβήθηκε, αλλά δεν σταμάτησε. Είναι η αθλήτρια που κοιτά πίσω και λέει: άξιζε!

Άξιζαν οι θυσίες. Οι έξοδοι που χάθηκαν. Οι διακοπές που δεν έγιναν. Οι στιγμές με φίλους και οικογένεια που έπρεπε να μπουν σε δεύτερη μοίρα. Άξιζαν γιατί έφεραν την καριέρα, τις αναμνήσεις, τις φιλίες, την δύναμη, την ταυτότητα. Άξιζαν γιατί έφεραν τη Δήμητρα και τη Ματίνα εδώ: στην Εθνική Ομάδα, στο γήπεδο, σε μια θέση από την οποία μπορούν πια να μιλήσουν σε κάθε κορίτσι που αμφιβάλλει.

Και το μήνυμά τους είναι πολύ ξεκάθαρο: Να μην αφήσεις ποτέ την ανασφάλειά σου να σου πάρει αυτό που αγαπάς.

Ο αθλητισμός δεν είναι για το τέλειο σώμα. Είναι για εκείνες που έχουν επιμονή, υπομονή, θάρρος και πάθος. Είναι για τα κορίτσια που θέλουν να τρέξουν, να παίξουν, να δοκιμάσουν, να πέσουν, να ξανασηκωθούν. Είναι για εκείνες που ίσως δεν ξέρουν ακόμη πόσο δυνατές είναι.

Γιατί η ομορφιά δεν είναι να φαίνεσαι «τέλεια». Είναι να μένεις μέσα στο παιχνίδι. Να παίζεις ακόμα κι όταν ακούς ότι δεν είναι για σένα. Να συνεχίζεις ακόμα κι όταν φοβάσαι. Να μιλάς όμορφα στο σώμα σου, ακόμα κι όταν ο καθρέφτης προσπαθεί να σε κάνει να αμφιβάλεις. Να θυμάσαι ότι το σώμα σου είναι πολλά περισσότερα από εικόνα. Είναι αντοχή. Είναι ιστορία. Είναι προσπάθεια. Είναι ζωή.

Η Δήμητρα Γιαννακούλη και η Ματίνα Νταρζάνου δεν μου μίλησαν απλώς ως αθλήτριες. Μου μίλησαν ως γυναίκες που κάποτε ήταν κορίτσια με μια μπάλα στα πόδια. Κορίτσια που έπαιξαν, αμφισβητήθηκαν, πόνεσαν, συνέχισαν. Και σήμερα μπορούν να γίνουν η φωνή για όλα εκείνα τα κορίτσια που σκέφτονται να σταματήσουν.

Σε εκείνα τα κορίτσια, αυτό το ντοκιμαντέρ λέει κάτι πολύ απλό και πολύ σημαντικό: Μείνε. Μείνε στο παιχνίδι. Μείνε σε αυτό που αγαπάς.
Μείνε αρκετά, μέχρι να γνωρίσεις τη δύναμή σου. Γιατί η πραγματική ομορφιά δεν ποζάρει. Παίζει. Ιδρώνει, πέφτει, σηκώνεται ξανά και συνεχίζει. Και στο τέλος μπορεί να πει: άξιζε κάθε βήμα.

Επιμέλεια project: Ταϋγέτη Λάζου
Φωτογραφίες: Πέτρος Χόντος
Βίντεο: Θάνος Σπηλιόπουλος

Ακολουθήστε το tlife.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα.