Η Χριστίνα Βίδου σε μια εξομολόγηση ψυχής: «Τότε ένιωσα ότι αδικούμαι, η κόρη μου δεν ξέρει πόσο έχω πονέσει – Μιλάμε με τη Σία Κοσιώνη»

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μέσα από έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο, μέχρι τη στιγμή που μια συζήτηση έρχεται να μας αποκαλύψει ένα διαφορετικό κομμάτι του χαρακτήρα τους. Η anchorwoman του ΣΚΑΪ, Χριστίνα Βίδου που παραχώρησε μία συνέντευξη εκ βαθέων στο Zappit.gr είναι ένας από αυτούς.

Η σοβαρότητα, η ψυχραιμία και η αυστηρότητα που επιβάλλει η παρουσίαση των ειδήσεων απέχουν, όπως παραδέχεται στο Zappit.gr και η ίδια η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια των ειδήσεων του ΣΚΑΪ, Χριστίνα Βίδου, αρκετά από τη γυναίκα που γνωρίζουν οι δικοί της άνθρωποι.

Η Χριστίνα Βίδου άφησε για λίγο στην άκρη τον επαγγελματικό της ρόλο και έρχεται να αφηγηθεί The Full Story της ζωής της.

Οι μεγάλες απώλειες που την ανάγκασαν να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της, τα χρόνια που απομονώθηκε από τον κόσμο, η μητρότητα και ο φόβος για όσα μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον στην κόρη της. Η ίδια έχει επιλέξει με τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζεται τη ζωή της, έναν τρόπο συντροφικότητας που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα.

Η κουβέντα με τον Γιώργο Σκρομπόλα, ωστόσο, είχε και έντονο τηλεοπτικό ενδιαφέρον. Η δημοσιογράφος μίλησε για την απόφαση να αποχωρήσει από τον ΣΚΑΪ έπειτα από 26 χρόνια, τη μετακίνησή της στην ΕΡΤ και την επιστροφή της που προκάλεσε συζητήσεις, ενώ αναφέρθηκε και στη Σία Κοσιώνη, αποκαλύπτοντας τη σχέση που διατηρούν σήμερα και απαντώντας στο ερώτημα αν θα αναλάμβανε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων.

Μια συζήτηση με εξομολογήσεις, χιούμορ, συγκίνηση και αλήθειες και μια Χριστίνα Βίδου που, αυτή τη φορά, δεν αφηγείται τις ιστορίες των άλλων, αλλά τη δική της.

«Είμαι ένας πολύ χαρούμενος άνθρωπος, πολύ ανοιχτός»

Από τη στιγμή που άρχισα να κάνω τηλεόραση, αυτό που νομίζουν οι περισσότεροι επειδή κυρίως είναι ενημέρωση δελτίο, είναι ότι είμαι πάρα πολύ σοβαρή και αυστηρή. Ενώ όσοι με ξέρουν χρόνια τώρα δεν έχει σχέση αυτή η Χριστίνα με την άλλη Χριστίνα. Είμαι ένας πολύ χαρούμενος άνθρωπος, πολύ ανοιχτός άνθρωπος. Απλώς είναι το στήσιμο τέτοιο του δελτίου που πρέπει να έχεις ένα ύφος αυστηρό. Ειδήσεις λες.

«Μία γυναίκα πρέπει να πολεμήσει τον χρόνο, την εικόνα, την εμφάνιση και τον ανταγωνισμό»
Θα πρέπει οπωσδήποτε αυτά να τα ισορροπήσει. Να την ενδιαφέρουν οι ρυτίδες, όχι να την ορίζουν. Αλλά η εικόνα δεν θέλει τη ρυτίδα. Γιατί σου λέει μεγάλωσε. Ο χρόνος είναι κυρίως κάτι που ακόμα στην Ελλάδα δεν έχει συνηθίσει ο τηλεθεατής.

Το ραδιόφωνο ήταν ο τρόπος που ένιωθα ότι κρύβομαι και εκφράζομαι. Ναι, ήταν νομίζω μια ασπίδα. Δεν το έχω ακόμα σκεφτεί για ποιο λόγο. Βοήθησε βέβαια και η φωνή μου τότε. Ήταν πολύ δύσκολο να κάνω το βήμα και να βγω μπροστά.

Υπήρχε περίοδος που μπορεί να είχες θέμα με την εικόνα σου, να μην είχες συμφιλιωθεί και να ήταν και αυτός ένας λόγος;

Φυσικά, όταν είχα αρκετά κιλά πάνω μου. Άλλο που πρέπει μια γυναίκα να διαχειριστεί. Άδικα, αλλά καλείται και αυτό να διαχειριστεί. Γιατί ακόμα και στη ζωή την απλή, την κοινωνική μας, όσο και να μιλάμε για body shaming και τα σχετικά, μία γυναίκα αν έχει ένα, δύο, τρία κιλά, πέντε, δέκα παραπάνω, δεκαπέντε ή ρυτίδες ή οτιδήποτε, έχει παραιτηθεί από τη ζωή. Ένας άντρας όμως τώρα πια καλοπερνάει και έχει την κοιλίτσα. Αυτό δε φεύγει. Οι γκρίζοι κρόταφοι είναι γοητεία για τον άντρα σε όποιο χώρο επαγγελματικό και αν είναι. Για τη γυναίκα δεν είναι.

«Δεν ήταν εύκολο να συνειδητοποιήσω ότι έχω βαλτώσει»
Είσαι άνθρωπος που έχει ταυτιστεί αρκετά με τον ΣΚΑΙ. Ήσουνα αρκετά χρόνια όταν πήρες την απόφαση να πας στην ΕΡΤ. Ποιος ήταν ο λόγος που σε έκανε να κάνεις αυτή την αλλαγή τότε;

Είκοσι έξι χρόνια είναι πολλά και ένιωθα εγώ ότι πια δεν έχω να δώσω κάτι περισσότερο σε αυτό το χώρο στον οποίο έμαθα και ήταν το σπίτι μου. Θα έπρεπε λοιπόν και το ίδιο το μαγαζί να διαφυλάξω και εμένα. Έπρεπε να κάνω λοιπόν το επόμενο βήμα. Δεν ήταν εύκολο να συνειδητοποιήσω ότι έχω βαλτώσει και ότι θέλω κάτι άλλο. Αυτό ήρθε τον τελευταίο χρόνο πριν μου γίνει η πρόταση να πάω στην ΕΡΤ που πρέπει να σου πω. Τώρα τα σκέφτομαι και κοιτώντας πίσω ήμουν έτοιμη για την πρόταση, οπότε όταν έγινε η πρόταση δεν το σκέφτηκα. Το περίμενα με πάρα πολύ μεγάλη χαρά. Με χαρά έφυγα από τον ΣΚΑΙ υπό την έννοια ότι ήξερα ότι έδωσα ότι καλύτερο μπορούσα να δώσω και ήμουν σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσω.

Αναγέννηση ήταν αυτό. Το έχω πει και στον εαυτό μου. Δηλαδή ήταν η αναγέννηση και εκεί ήρθε η άλλη, η επόμενη, το επόμενο κεφάλαιο της Χριστίνας στο επαγγελματικό. Εκεί ένιωσα πιο πολύ αυτοπεποίθηση. Πάτησα στα πόδια μου. Είχα έναν εξαιρετικό επαγγελματικό παρτενέρ τον Κώστα, εξαιρετικό, που το πήγαμε μαζί με απόλυτο σεβασμό ο ένας στον άλλο και εκεί εγώ ένιωσα μια άλλη Χριστίνα.

Έκανες κάτι το οποίο δε συνηθίζεται. Και τότε πολλοί μπορεί να σε είχαν κατηγορήσει και γι’ αυτό. Έφυγες στα μισά της σεζόν από την ΕΡΤ, Δεκέμβρη αν θυμάμαι καλά, και επέστρεψες στο ΣΚΑΙ.

Έχεις δίκιο ότι πολλοί θεώρησαν ότι είμαι εγώ η Μοιχαλίδα. Και τότε κρίθηκε πολύ και ο επαγγελματισμός μου. Και πρέπει να σου πω ότι ένιωσα ότι αδικούμαι. Αλλά δεν ήταν και η πρώτη φορά. Η αδικία και το να θεωρείς ότι σε αδίκησε είναι από τα του επαγγέλματός μας τα χαρακτηριστικά. Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος είναι ότι στην ΕΡΤ έχουμε συμβάσεις οι οποίες μπορεί να είναι τρίμηνες ή μπορεί να είναι εξάμηνες. Δεν ήταν ετήσια ποτέ. Οπότε εμένα έληξε η σύμβασή μου τα Χριστούγεννα και έτσι έφυγα. Δεν άφησα κανέναν και ήταν κάτι το οποίο ήταν γνωστό από την αρχή της, ας το πούμε σεζόν τον Σεπτέμβριο. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Τότε ζύγισα το, την πρόταση για δελτίο. Ζύγισα το ωράριο. Ζύγισα ότι είχα ένα παιδί το οποίο ήτανε μικρό και το άφηνα με τους συναγερμούς και με τις κάμερες να το παρακολουθώ να δω αν είναι εντάξει. Αυτά δεν μπορεί να τα ξέρει ο κόσμος.

«Με στεναχώρησε η αποχώρηση της Σίας Κοσιώνη, ανταλλάσσουμε μηνύματα»
Ήρθε λοιπόν και ένα τέλος εποχής για την ενημέρωση του ΣΚΑΙ την περασμένη άνοιξη, όταν αποχώρησε η Σία Κοσιώνη. Τότε κλήθηκες να αναλάβεις το δελτίο για ένα διάστημα. Είχες κάποιους ενδοιασμούς όταν σου έγινε η πρόταση αυτή;

Όχι, όπως δεν είχα ενδοιασμούς όταν η Σία έφυγε για έλλειψε για σαράντα μέρες για να– που ήταν– είχε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ή όσες φορές η Σία έλειψε γιατί έπρεπε να λείψει για συγκεκριμένους επαγγελματικούς ή άλλους λόγους. Δεν είχα ενδοιασμούς γιατί ήξερα ότι ο ρόλος μου και το συμβόλαιό μου είναι όταν λείπει η κεντρική παρουσιάστρια, αναλαμβάνεις εσύ. Ήξερα ότι δεν είμαι εγώ αυτή που θα αναλάβει από εκεί και πέρα τα ηνία. Έπρεπε να είμαι στη θέση μου. Αυτή ήταν η θέση μου. Το αν εμένα με στενοχώρησε η απουσία ή απώλεια της Σίας είναι άλλο ζήτημα, αλλά έπρεπε να είμαι επαγγελματίας. Νομίζω ότι όλοι αυτό θα κάνανε.

Σε στενοχώρησε η αποχώρηση της Σίας Κοσιώνη;

Ναι, βέβαια.

Μιλάτε; Έχετε κρατήσει επαφή;

Ανταλλάσσουμε μηνύματα. Μου στέλνει μηνύματα στο δελτίο.

Την ώρα που είσαι στο δελτίο; Τι σου γράφει η Σία;

Κούκλα μου λέει. Τη Σία όταν τη γνωρίσει κάποιος θα δει πως δεν είναι αυτό το αυστηρό που βλέπεις. Είναι μια πολύ χαλαρή, με χιούμορ γυναίκα.

Εάν ήταν αλλιώς τα πράγματα και σου ζητούσε ο ΣΚΑΙ να αναλάβεις το καθημερινό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ στη μετά Σία Κοσιώνη εποχή, θα το σκεφτόσουν;

Ε, βέβαια, θα το σκεφτόμουν. Βέβαια, θα το σκεφτόμουν.

«Σοκ, άρνηση, πένθος, θλίψη… Ήμουν κομμάτια, ράκος»
Χριστίνα βίωσες την απώλεια δύο φορές.

Αυτό είναι πολύ μπέρδεμα. Δηλαδή με την κόρη μου γελάμε. Μου λέει, μαμά, μπερδέψανε λίγο. Λέω αγάπη μου, δεν πειράζει. Είχα μια σχέση εγώ. Μόλις είχαμε πολύ λίγο καιρό χωρίσει, σκοτώθηκε. Μετά ήρθε ο μπαμπάς της Λορένας. Είχαμε χωρίσει και πέθανε. Αυτό. Δύο διαφορετικοί άνθρωποι.

Ήταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Εσύ όταν έγινε, όταν είδες να συμβαίνει στη ζωή σου κάτι παρόμοιο τραγικό για δεύτερη φορά, πώς το διαχειρίστηκες;

Ξέρεις, δυστυχώς τη μαθαίνεις, γιατί εκτός από αυτές τις δύο απώλειες υπήρχαν και άλλες. Η απώλεια της μαμάς μου και άλλοι άνθρωποι από το χώρο. Δυστυχώς, αυτό που παθαίνεις είναι απλά να ξέρεις την πορεία. Σοκ, άρνηση, πένθος, θλίψη. Ήξερα ποια είναι τα βήματα και αυτό με έχει κάνει πολύ σκληρό άνθρωπο. Και τότε στην απώλεια αυτή τη συγκεκριμένη του μπαμπά της Λορένας, το μυαλό μου ήταν στο παιδί. Τίποτα άλλο. Δηλαδή εννοείται εγώ κομμάτια και ράκος. Αλλά αυτό που με ενδιέφερε ήταν το παιδί. Τίποτα άλλο.

Εκείνη την περίοδο πώς το αντιμετώπισες; Ήσουνα μία Χριστίνα μπροστά στο παιδί και μία άλλη όταν δεν ήταν το παιδί μπροστά;

Όχι, όχι, όχι, όχι. Ήμουν μία Χριστίνα με ό,τι αισθανόταν να της το δείχνει. Γιατί έπρεπε να καταλάβει, έτσι εγώ τουλάχιστον το θεώρησα, ότι πρέπει να πενθήσουμε. Πρέπει να κλάψουμε. Όχι, όχι πρέπει. Εάν θες να κλάψεις, κλάψε. Είναι φυσιολογικό. Εάν θες να κλειστείς στο δωμάτιό σου μέσα, είναι φυσιολογικό. Μην το κρατήσεις μέσα σου. Δεν ξέρω αν το πέτυχα να σου πω την αλήθεια.

Στην πρώτη απώλεια που την είχες βιώσει σε μικρότερη ηλικία, είχες πει ότι είχες απομονωθεί.

Δέκα χρόνια. Δέκα χρόνια περίπου, οχτώ με δέκα, ήμουν, όταν λέμε απομονωθεί κοινωνικά, ήταν συγκεκριμένος κύκλος ανθρώπων μου, φίλοι μου, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, όχι παραπάνω και τίποτα άλλο. Και η οικογένειά μου βέβαια. Και τίποτα άλλο.

Σου είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη θλίψη αυτό το γεγονός;

Ναι, ήταν η πρώτη μεγάλη απώλεια που βίωσα και ήταν γύρω στα εικοσιπέντε, οπότε ήταν πολύ σοβαρό για μένα. Έτσι όπως τότε το διαχειρίστηκα. Άμα με ρωτήσεις τώρα, κακώς. Χάθηκαν πολλά χρόνια και χάθηκε πολύ η Χριστίνα, αλλά και αυτό έπρεπε προφανώς να γίνει.

Ζήτησες βοήθεια;

Ναι, ψυχολόγο. Δεν είμαι τόσο δυνατή. Και όταν νιώθεις ότι χρειάζεσαι μια βοήθεια, νομίζω δεν είναι κακό. Ίσα-ίσα. Νομίζω ότι απλά ένα πρωί το συνειδητοποιείς. Αλλά όταν λέμε ένα πρωί, εννοώ ένα πρωί. Θυμάμαι ένα πρωί που σηκώθηκα και συνειδητοποίησα ότι την προηγούμενη μέρα και μετά, α, ούτε πριν από δύο μέρες, είχα αυτό το βάρος. Είχα πάντα ένα μόνιμο βάρος εδώ μέσα και λέω α, γιατί εκεί θέλεις. Και ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου, παίρνεις μια πολύ ωραία, μεγάλη, βαθιά ανάσα και λες καλημέρα ζωή.

Φοβήθηκες μετά από εκείνη την απώλεια, πριν γνωρίσεις τον σύζυγό σου αργότερα, να ξαναγαπήσεις, να ερωτευτείς;

Ναι, βέβαια. Εννοείται.

Πού στηρίχτηκες την περίοδο που έχασες τον πρώην σύζυγό σου; Σε ποιους ανθρώπους;

Την οικογένειά μου, την αδερφή μου. Καταρχήν και κατ’ αρχάς. Καμία σχέση με εμένα η Κατερίνα. Είναι δύο χρόνια μεγαλύτερή μου. Και ο σύντροφός μου. Ο σύντροφός μου, ο οποίος δε θέλει καθόλου όλη αυτή την έκθεση. Καμία σχέση.

«Είμαστε μαζί 14 χρόνια, δεν μένουμε μαζί»
Ο Δημήτρης είναι πιο περήφανος από εμένα για το δικό μου το επάγγελμα, ας πούμε, για ό,τι κάνω. Αλλά Σου λέει ακόμα εκτός. Εσύ. Δε θέλει ούτε να μιλάω γι’ αυτόν, ούτε φωτογραφίες μας θα δεις. Τίποτα. Τίποτα. Τίποτα. Μια φορά του λέω “Βρε Δημήτρη μου, μια φωτογραφία να ανεβάσουμε”. Μου λέει “Όχι, θες; Όσες θες φωτογραφίες στο κινητό σου εδώ να είμαστε μαζί.”

Και πρόσεξε, μιλάμε για μία σχέση η οποία έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Είμαστε μαζί δεκατέσσερα και χρόνια. Δε μένουμε μαζί. Ωραία; Ο Δημήτρης έχει μεγαλώσει στην ουσία το παιδί παράλληλα, αλλά δε μένουμε μαζί. Δεν έχει κανένα λόγο να μου πει είμαι εγώ εδώ. Οτιδήποτε και να γίνει στηρίζω και όπως με έχει στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν μείνατε ποτέ μαζί;

Ποτέ. Μόνο Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή.

Ο λόγος είναι για το παιδί; Γιατί το έκανες;

Ούτε οι δύο θέλαμε. Ούτε εκείνος ούτε εγώ. Ανήκω στην κατηγορία που το καθημερινό μπορεί να προκαλέσει τέτοια φθορά που να μας οδηγήσει σε έναν χωρισμό. Και τον αγαπάω βαθιά. Δε θέλω να ρισκάρω. Μ’ αρέσει να είμαι μόνη μου και του αρέσει επίσης να έχει αυτό το χώρο. Πέντε σπίτια διαφορά έχουμε, είμαστε ευτυχώς πάρα πολύ κοντά, αλλά δε θα ήθελα να το αλλάξω αυτό. Μ’ αρέσει να πλησιάζει Παρασκευή και να βρισκόμαστε τις καθημερινές, δεν το συζητάω, αλλά να με περιποιηθώ και λίγο παραπάνω. Γιατί όπως λέω, θα βγω με το αγόρι μου. Πενηντάχρονη γυναίκα, θα βγω με το αγόρι μου. Αλλά έτσι το λέω και έτσι το αισθάνομαι.

Αυτό πιστεύεις ότι είναι το κλειδί σε μια σχέση για να κρατήσει χρόνια;

Σε εμάς έχει λειτουργήσει πάρα πολύ.

Η κόρη σου θα ενηλικιωθεί σε λίγα χρόνια. Υπάρχει κάτι που φοβάσαι για αυτήν;

Την πρώτη φορά που πήγε εκδρομή με το σχολείο στο εξωτερικό και πήγα με τα παιδιά στο αεροδρόμιο και έπρεπε να φύγουν, να τους πάρουν οι καθηγητές και να φύγουν, είχα βουρκώσει και έλεγα “Παναγία μου, δεν πρέπει να με δει” και, και με έβλεπε. Είναι αυτό το δέσιμο, αλλά είναι αυτός ο ομφάλιος λώρος που πρέπει να κοπεί. Έχει όμως τόση, είναι, έχει τόση ενσυναίσθηση, είναι τόσο, πατάει τόσο πολύ στη γη, είναι τόσο δυνατή που δεν τη φοβάμαι. Χθες μαγείρεψα μακαρόνια με κιμά. Δεν έχεις φάει καλύτερο κιμά. Θέλω να σου πω ότι είναι έτοιμη ρε παιδί μου να, να πετάξει. Αλλά…

Υπάρχει κάποιος φόβος για το τι μπορεί να αντιμετωπίσει στη ζωή της που μπορεί να σε αγχώνει;

Ναι, ναι. Επιλογές ανθρώπων. Οι φίλοι. Ποιος θα την προσεγγίσει; Πώς; Μη πάθει κάτι. Αυτό φοβάμαι. Αυτό.

Τι δεν ξέρει η κόρη σου για σένα;

Ότι έχω πονέσει τόσο πολύ. Δεν το ξέρει. Γιατί στην αρχή έκανα ένα λάθος. Το είπες. Ήθελα όταν έφυγε ο μπαμπάς της, να δείξω ότι είμαι δυνατή. Και δεν ξέρω αν τότε, εκείνα τα χρόνια, κατάλαβε ότι πονάω πάρα πολύ. Αλλά ναι, νομίζω τώρα το έχει καταλάβει.

Έχετε κάνει κουβέντες εκ των υστέρων;

Ναι, κάποιες που γίνονται, ξέρεις. Όχι όμως πολύ μέσα. Όταν πας να κάνεις κάτι πολύ μέσα, ωπ! Σταματάει.

Η κόρη σου σταματάει;

Ναι, ναι, νομίζω ότι αυτό είναι δικό της κομμάτι.

Χριστίνα υπάρχει κάτι που έχεις βάλει στόχο και έχεις δυσκολευτεί να καταφέρεις μέχρι τώρα στη ζωή σου;

Να απομακρυνθεί ο Δημήτρης από εδώ… Ναι, να κάνω οικονομία.

Είσαι σπάταλη;

Δε θες να ξέρεις. Ε, δεν, δεν μπορώ να το ορίσω αυτό. Δεν μπορώ. Δεν μπορώ. Έχω μια αδυναμία τεράστια. Οπότε ναι, γελάς.

Με βάση τις εμπειρίες και τα βιώματα που είχες μέχρι τώρα, ποιο θεωρείς ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα για τον άνθρωπο;

Όταν ήμασταν μικρά και λέγανε ‘με τις υγείες σου, άντε χρόνια πολλά με υγεία’, δεν καταλάβαινα τι σημαίνει αυτό. Πραγματικά, δεν καταλάβαινα. Το έλεγα, αλλά δεν καταλάβαινα το βαθύ νόημα. Με υγεία. Τι σημαίνει. Τώρα το έχω καταλάβει.