Πέντε μήνες πολεμικού ρεπορτάζ στην Ουκρανία, εικόνες που δεν ξεχνιούνται και στιγμές που δοκιμάζουν τα όρια ακόμη και των πιο έμπειρων δημοσιογράφων.
Η Έλλη Κασόλη ανατρέχει στις τρεις αποστολές της στη χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, θυμάται τη συγκλονιστική ιστορία μιας ηλικιωμένης γυναίκας που αναζητούσε τον γιο της σε έναν μαζικό τάφο και περιγράφει τη δική της τρομακτική εμπειρία σε σημείο ελέγχου, όταν την κρατούσαν υπό την απειλή όπλου.
Έλλη Κασόλη: Από ΣΚΑΙ… ΕΡΤnews – Η επίσημη ανακοίνωση!
Παράλληλα, μιλά για τη νέα της καθημερινότητα στο στούντιο, την ανάγκη της να παραμένει κοντά στο ρεπορτάζ, αλλά και την αδρεναλίνη που, όπως παραδέχεται, είναι δύσκολο να αφήσει πίσω της.
Έχεις καλύψει τον πόλεμο στην Ουκρανία για πέντε μήνες. Τι δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Πήγα τρεις φορές και κάθε φορά ήταν μια διαφορετική κατάσταση. Είναι πάρα πολλές οι ιστορίες που θυμάμαι. Στη δουλειά μας έχουμε μάθει να είμαστε πολύ σκληροί. Πολλές φορές, για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα, είναι σαν να πρέπει να ξεπερνάμε κάποια πράγματα που συμβαίνουν και να συνεχίζουμε. Σε μια τέτοια κατάσταση, σε έναν πόλεμο, εκτός από το ότι πρέπει να είσαι καλά και να επιβιώσεις, πρέπει να επιστρέφεις με έργο και δουλειά.
Κρατάω δύο εικόνες. Η μία είναι μια γιαγιά, που θυμάμαι πάρα πολύ έντονα και δεν ξέρω αν θα την ξεχάσω ποτέ. Ήταν μια μικροκαμωμένη, ηλικιωμένη γυναίκα, με το μαντίλι της, που έφυγε και περπάτησε δύο ολόκληρα χωριά για να μάθει αν στον μαζικό τάφο που είχε ανακαλυφθεί βρισκόταν ο γιος της. Έμαθε ότι ήταν εκεί και στη συνέχεια γύρισε πίσω, πάλι με τα πόδια. Αυτή η εικόνα μού έχει μείνει.
Και η δεύτερη;
Έχει να κάνει με κάτι που έζησα εγώ. Ειδικά στην αρχή του πολέμου, οι έλεγχοι στους δρόμους και στα checkpoints ήταν πολύ αυστηροί. Ήταν οι πρώτες μου ώρες στην Ουκρανία, μόλις είχα φτάσει και με σταμάτησαν σε έναν έλεγχο. Με σημάδευαν με όπλο για περίπου δύο ώρες. Τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα γιατί δεν μπορούσα να συνεννοηθώ. Με πήγαν στον ανακριτή και, μετά από αρκετή ώρα, καταφέραμε να βγάλουμε άκρη και γύρισα πίσω. Είναι τρομακτικό να σε σημαδεύει κάποιος για τόση ώρα με ένα όπλο, να μη μπορείς να συνεννοηθείς μαζί του και την ίδια στιγμή να ακούς εκρήξεις δεξιά και αριστερά.
Τουλάχιστον στο στούντιο είσαι ασφαλής.
Για μια φορά ρεπόρτερ, πάντα ρεπόρτερ! Είναι διαφορετικά, είναι ωραία και μια εξέλιξη που εκτιμώ πάρα πολύ. Υπάρχουν στιγμές σε κάποιο πολύ μεγάλο γεγονός που μπορεί να νιώθω ότι μου λείπει το ρεπορτάζ ή να ξυπνά το δημοσιογραφικό ένστικτο και να σκέφτομαι «αχ, να ήμουν εκεί». Μου αρέσει να μπορώ να συνδυάζω τα πράγματα, να πηγαίνω σε κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό, όταν χρειάζεται να βρίσκομαι εκεί, αλλά παράλληλα να έχω και αυτή τη νέα καθημερινότητα.
Όταν έχεις περισσότερο ελεύθερο χρόνο, τι κάνεις;
Η αλήθεια είναι ότι, επειδή δεν είχα ποτέ και γενικά δεν έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο, το χόμπι μου ήταν να ταξιδεύω. Και μέσω της δουλειάς αλλά και για διασκέδαση, έχω γυρίσει αρκετά διαφορετικά μέρη. Κατά τα άλλα, είναι τα ζώα μου, οι φίλοι μου και το μαγείρεμα. Πλέον έχω καταφέρει να εντάξω και ένα κανονικό χόμπι στη ζωή μου, οπότε αρχίζω να ανακαλύπτω καινούργια πράγματα.
Μήπως ψάχνεις έναν διαφορετικό τρόπο για να κρατήσεις την αδρεναλίνη στη ζωή σου;
Ναι, ακριβώς. Ίσως τελικά, μετά από τόσα χρόνια ρεπορτάζ, να είναι δύσκολο να αφήσεις εντελώς την αδρεναλίνη. Απλώς τώρα την αναζητώ με διαφορετικό τρόπο.
Πηγή: Realnews
Πηγή: www.gossip-tv.gr
