Η Δώρα Αναγνωστοπούλου επιστρέφει για έβδομη σεζόν με το «Mega Stories», συνεχίζοντας να αναζητά ιστορίες που φωτίζουν την κοινωνία, διατηρούν ζωντανή τη μνήμη και αναδεικνύουν την ανθρώπινη πλευρά της επικαιρότητας.
Με αφορμή την πρώτη εκπομπή, που καταγράφει την άνοδο της Ακροδεξιάς στη Γερμανία, μιλά για τις προκλήσεις της δημοσιογραφικής έρευνας, τα κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και τις εικόνες και τις συναντήσεις που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη της έπειτα από κάθε αποστολή.
Αναγνωστοπούλου: Διευθύντρια μου επέμενε να γίνω ξανθιά, όπως επέβαλε το ρεύμα της εποχής
Εβδόμη σεζόν για το «Mega Stories». Τι ιστορίες θ’ αφηγηθείτε φέτος;
Ιστορίες που μας γοητεύουν, που μας αφυπνίζουν, που αναδεικνύουν την ανθρωπιά μας, που συντηρούν τη μνήμη. Έχουμε ξεπεράσει κατά πολύ τις 100 εκπομπές και δεν σας κρύβω ότι, παρά την αγωνία της έναρξης κάθε σεζόν, αναζητούμε με τους συνεργάτες μου, σαν σκαπανείς, εκείνες τις ιστορίες που αξίζει ν’ ακουστούν. Ιστορίες για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που μας απασχολούν, για πρόσωπα που γνωρίζουμε και αγαπάμε, αλλά και για τους αφανείς πρωταγωνιστές της καθημερινότητας.
Στο πρώτο επεισόδιο ταξιδεύετε στη Γερμανία για να καταγράψετε την άνοδο της Ακροδεξιάς με αφορμή τις εκλογές στη Σαξονία-Ανχαλτ. Τι ήταν αυτό που σας εξέπληξε περισσότερο όταν βρεθήκατε εκεί κι όχι απλώς όταν παρακολουθούσατε το φαινόμενο από την Ελλάδα;
Αυτή τη στιγμή η Γερμανία εμφανίζεται διχασμένη. Τα αποτελέσματα στα κρατίδια της Σαξονίας-Ανχαλτ και του Βερολίνου αποτυπώνουν ένα παράδοξο ως προς το πόσο εύκολα κινούνται οι γερμανοί πολίτες από την Ακροδεξιά στην Αριστερά. Επιδιώξαμε αυτή τη δημοσιογραφική αποστολή για να απαντήσουμε στο ερώτημα αν επιστρέφει το φάντασμα του ναζισμού, αλλά και πώς αντιδρούν οι Γερμανοί σε μεγάλα ζητήματα, όπως το στεγαστικό και το μεταναστευτικό. Ξέρετε, έχει σημασία να αντιληφθούμε, ως ευρωπαίοι πολίτες, πως μας συνδέουν και μας χωρίζουν κοινά προβλήματα που απαιτούν και κοινές λύσεις.
Επειτα από τόσες αποστολές και τόσες ανθρώπινες ιστορίες, τι είναι αυτό που κουβαλάς τελικά μαζί σου από τους ανθρώπους που συναντάς;
Αυτό που κουβαλάς είναι μια αίσθηση προσώπων και καταστάσεων. Κουβαλάω τη μυρωδιά του καμένου και της σκόνης μετά τους σεισμούς που ισοπέδωσαν ολόκληρα τετράγωνα στο Χατάι της Τουρκίας. Κουβαλάω την εικόνα από τα καμένα χέρια του Ταϊσίρ στη Γάζα, να σηκώνει τα βάρη για να κερδίσει πίσω τη δύναμη και την ζωή του. Το χαμόγελο της Ευαγγελίας, που πάσχει από ALS. Την ελπίδα της Μαρίας, που θα έφερνε το παιδί της στον κόσμο με τη βοήθεια μιας παρένθετης μητέρας. Αλλά και τη δημιουργική ευφυΐα στο βλέμμα του Σταμάτη Κραουνάκη, το σπάσιμο στη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου όταν είπε τη λέξη «μάνα».
Πηγή Τα Νέα
Δώρα Αναγνωστοπούλου: Όταν η επικαιρότητα είναι βαριά, δεν μπορείς παρά να την κουβαλάς μαζί σου
Δώρα Αναγνωστοπούλου: «Ο χρόνος δεν με αγχώνει. Μέχρι στιγμής είναι ευεργέτης»
Δώρα Αναγνωστοπούλου: «Ευτυχώς δεν έχει συμβεί να περάσει κάποιο από τα παιδιά μου αγχώδη διαταραχή»
Πηγή: www.gossip-tv.gr
