Στανίση: «Έρχονταν να μου πουν: ”Πάρε αυτό. Θα βγεις και θα σκίσεις”. Και έλεγα: ”Φύγε από δω”»

Πίσω από τις αμέτρητες επιτυχίες, τα γεμάτα νυχτερινά κέντρα και την αγάπη του κόσμου που την ακολουθεί εδώ και δεκαετίες, η Κατερίνα Στανίση παραμένει μια γυναίκα που έμαθε να στέκεται όρθια στις δυσκολίες και να πορεύεται με τις δικές της αρχές.

Σε συνέντευξη στο ΟΚ!, η σπουδαία λαϊκή ερμηνεύτρια μιλά για τη μοναξιά, τη δύναμη της πίστης, τις επιλογές που την κράτησαν μακριά από τις καταχρήσεις και τη φιλοσοφία ζωής που διαμόρφωσε έπειτα από όλα όσα έχει βιώσει.

Κατερίνα Στανίση: «Όταν πρωτοξεκίνησα, δεν πίστευα ότι θα φτάσω εδώ! Η νύχτα είναι ζούγκλα»

Πώς είναι όμως όταν γυρνάς ξημερώματα στο σπίτι μόνη σου;

Μου έχει τύχει να κοιτάζομαι στον καθρέφτη και να λέω: «Άντε πάλι τα κατάφερες». Δεν είναι όμως κάποιος εκεί να σου πει: «Τι έγινε; Πώς πήγε; Καλά;». Έχω πείσει τον εαυτό μου να μην εξαρτώμαι από τίποτε και από κανέναν.

Αυτό είναι μεγάλη δύναμη.

Ο Θεός μάς τη δίνει, κανένας άλλος. Και ο κόσμος βέβαια που με αγαπάει. Πάντα στα δύσκολα ερχόταν ένας άγγελος δίπλα μου. «Ό,τι πεις εσύ, Παναγία μου» έλεγα. Η πίστη με κράτησε από πολλά κακά, με έχει βγάλει από τη λάσπη. Ποιος μου έδωσε αυτή τη δύναμη να αντισταθώ σε τόσους πειρασμούς όλα αυτά τα χρόνια;

Αντιστάθηκες όμως, δεν έκανες καταχρήσεις.

Ευτυχώς ούτε τσιγάρα, ούτε ποτά, ούτε τίποτα. Το έκοψα το τσιγάρο από το ’86, και δεν πίνω ούτε σταγόνα. Εγώ κάνω κέφι και έτσι όπως είμαι. Χρειάζεται να πίνεις ένα μπουκάλι ουίσκι για να τραγουδήσεις; Ούτε πιοτά, ούτε ναρκωτικά, ούτε ουσίες. Πριν να τραγουδήσεις δεν θα παίρνεις ούτε ασπιρίνη που λέει ο λόγος. Πρέπει να βγαίνεις νηφάλιος. Πολλές φορές έρχονταν να μου πουν: «Πάρε αυτό. Θα βγεις και θα σκίσεις». Και έλεγα: «Φύγε από δω. Να μην ξέρω τι μου γίνεται;». Έβγαινα λοιπόν και έλεγαν: «Αυτή είναι speedo». Και δεν ήξερα τι σημαίνει, ότι και καλά κάτι έχω πάρει. Μα έτσι γεννήθηκα, είμαι ζωντανή.

Τι θα έλεγες ότι σου λείπει;

Τίποτα δεν μου λείπει, θα ήμουν αχάριστη. Δεν έχουν ζήσει οι άνθρωποι ούτε το ένα τέταρτο από αυτά που έχω ζήσει εγώ. Εντάξει, πρέπει να δουλέψω, δεν είμαι και η πλουσία, αλλά δεν έχω παράπονο.