Οι Ιάπωνες χρειάστηκαν 17 χρόνια για να επαναφέρει τη Toyota Supra στην παραγωγή. Οι πιο φανατικοί φίλοι της χρειάστηκαν μόλις λίγα λεπτά για να αρχίσουν να αμφισβητούν την καταγωγή της. Κι αυτό γιατί κάτω από το ιαπωνικό αμάξωμα κρυβόταν περισσότερη BMW απ’ όσο ήταν διατεθειμένοι να αποδεχτούν.
Επτά χρόνια αργότερα, η Toyota GR Supra A90 φτάνει στο τέλος της διαδρομής της και η ιαπωνική φίρμα την αποχαιρετά με το “The Last Drive”. Ένα κινηματογραφικό βίντεο στο οποίο οι προηγούμενες γενιές την ακολουθούν σαν σκιές του παρελθόντος, πριν ενωθούν μαζί της.
Η Toyota Supra A90 δεν είχε απλώς να αποδείξει ότι είναι ένα καλό σπορ αυτοκίνητο. Έπρεπε να πείσει ότι αξίζει να κουβαλάει το όνομα Supra
Αυτός ο συμβολισμός που προσφέρει την ιδανική αφορμή να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα που συνοδεύει την πέμπτη γενιά από το 2019. Kατάφερε τελικά να σταθεί αντάξια του ονόματός της;
Όταν η Toyota παρουσίασε την A90 το 2019, το όνομα Supra είχε ήδη αποκτήσει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Η προηγούμενη γενιά, η περίφημη A80, είχε αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην ιαπωνική αυτοκινητική κουλτούρα, με τον εξακύλινδρο 2JZ να αποτελεί σημείο αναφοράς για τις δυνατότητες βελτίωσής του.
Η επιστροφή, ωστόσο, δεν έγινε ακριβώς όπως την είχαν φανταστεί οι πιο πιστοί φίλοι της. Αντί για ένα σπορ κουπέ εξελιγμένο εξ ολοκλήρου από την Toyota, η νέα Supra μοιραζόταν την πλατφόρμα και σημαντικά μηχανικά μέρη με την BMW Z4.
Κάτω από το μακρύ καπό βρισκόταν ο 3λιτρος B58 των Βαυαρών, ενώ η αρχική απουσία χειροκίνητου κιβωτίου έδωσε ακόμη περισσότερη τροφή για κριτική. Για αρκετούς, η A90 ήταν περισσότερο μια BMW με λογότυπους της Toyota παρά ο αυθεντικός διάδοχος της A80.
Η κριτική, βέβαια, είχε μια ενδιαφέρουσα αντίφαση. Η συνεργασία με την BMW, που για πολλούς αποτελούσε το μεγαλύτερο μειονέκτημα της A90, ήταν ταυτόχρονα και ένας από τους βασικούς λόγους που η Supra κατάφερε να επιστρέψει.
Η εξέλιξη ενός νέου σπορ κουπέ με εξακύλινδρο κινητήρα, πίσω κίνηση και σχετικά περιορισμένο εμπορικό κοινό αποτελεί μια ιδιαίτερα δαπανηρή υπόθεση. Μοιράζοντας το κόστος εξέλιξης και τα μηχανικά μέρη με την BMW, η Toyota μπόρεσε να επαναφέρει τη Supra στην παραγωγή χωρίς να επωμιστεί μόνη της το οικονομικό βάρος ενός τέτοιου εγχειρήματος.
Κάπως έτσι προκύπτει και το μεγαλύτερο παράδοξο της πέμπτης γενιάς. Οι φίλοι της Supra την κατηγορούσαν για τη βαυαρική της καταγωγή, την ώρα που η ίδια αυτή συνεργασία είχε συμβάλει καθοριστικά στην επιστροφή του αγαπημένου τους μοντέλου.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο αν η A90 ήταν αρκετά Toyota. Είναι και αν θα προτιμούσαμε μια Supra με μηχανικά μέρη BMW ή μια Supra που θα είχε παραμείνει απλώς μια ανάμνηση.
Πέρα από τα σήματα Αφήνοντας στην άκρη την καταγωγή των μηχανικών μερών, η GR Supra είχε όλα τα απαραίτητα συστατικά ενός πραγματικού σπορ αυτοκινήτου. Κινητήρα τοποθετημένο εμπρός, κίνηση στους πίσω τροχούς, κοντό μεταξόνιο και χαμηλό κέντρο βάρους. Μια παραδοσιακή συνταγή, την οποία η Toyota GAZOO Racing φρόντισε να εξελίξει με τον δικό της τρόπο.
Η A90 πέρασε από εκτεταμένες δοκιμές στο Nürburgring, με την Toyota να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη συμπεριφορά του πλαισίου, την απόκριση του τιμονιού και τη συνολική οδηγική εμπειρία. Και μπορεί η συγγένεια με τη Z4 να ήταν εμφανής, όμως η Supra απέκτησε τη δική της δυναμική ταυτότητα.
Η εξέλιξή της δεν σταμάτησε με την παρουσίαση του 2019. Το 2020 προστέθηκε στην γκάμα ο δίλιτρος τούρμπο Β48, ενώ το 2022 ήρθε αυτό που πολλοί ζητούσαν εξαρχής. Ένα χειροκίνητο κιβώτιο έξι σχέσεων συνδυασμένο με τον 3λιτρο Β58.
Μια προσθήκη που ενίσχυσε τον οδηγοκεντρικό χαρακτήρα της Supra και απέδειξε ότι η Toyota δεν αντιμετώπιζε το μοντέλο ως ένα ολοκληρωμένο προϊόν που δεν χρειαζόταν περαιτέρω εξέλιξη.
Το τελευταίο κεφάλαιο Η πορεία της A90 κορυφώθηκε με την GR Supra A90 Final Edition, μια ειδική έκδοση περιορισμένη σε 300 αυτοκίνητα παγκοσμίως, που συγκέντρωσε την τεχνογνωσία της Toyota GAZOO Racing από την εμπλοκή της στους αγώνες.
Ο Β58 έφτασε τους 435 PS και τα 570 Nm, ενώ οι επεμβάσεις επεκτάθηκαν στην ανάρτηση, το σύστημα πέδησης, την αεροδυναμική και την ακαμψία του αμαξώματος. Η ρυθμιζόμενη ανάρτηση της KW, τα αναβαθμισμένα φρένα της Brembo και η πίσω πτέρυγα από ανθρακονήματα, εμπνευσμένη από την αγωνιστική GR Supra GT4, ανέδειξαν την πιο ακραία πλευρά της πέμπτης γενιάς.
Ήταν ένας επίλογος που ταίριαζε στη φιλοσοφία της A90. Όχι επειδή προσπάθησε να αναπαράγει την A80, αλλά επειδή εξέλιξε μέχρι τέλους τη δική της συνταγή.
Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στο “The Last Drive”. Στο αποχαιρετιστήριο βίντεο της Toyota, οι προηγούμενες γενιές ακολουθούν την A90 σαν φαντάσματα του παρελθόντος, μέχρι τη στιγμή που γίνονται ένα μαζί της.
Η εικόνα αυτή συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο τη σχέση της Supra A90 με την ιστορία της. Δεν κατάφερε ποτέ να αποδεσμευτεί ολοκληρωτικά από τη σκιά της A80. Ούτε όμως ήταν απαραίτητο να το κάνει.
Υπήρξε ένα διαφορετικό σπορ αυτοκίνητο, γεννημένο σε μια εποχή όπου η εξέλιξη τέτοιων μοντέλων απαιτεί οικονομικούς συμβιβασμούς και συνεργασίες που άλλοτε θα έμοιαζαν αδιανόητες. Και αν κάτι απέδειξε στα επτά χρόνια της παρουσίας της, είναι ότι η ταυτότητα ενός αυτοκινήτου δεν καθορίζεται αποκλειστικά από την προέλευση των εξαρτημάτων του.
Γιατί τελικά, το μεγαλύτερο βάρος που κουβαλούσε η A90 δεν ήταν τα μηχανικά μέρη της BMW. Ήταν το όνομα Supra. Και αυτό ήταν πάντοτε δυσκολότερο να το διαχειριστεί από οποιαδήποτε στροφή στο Nürburgring.
Πηγή: www.drive.gr
