Μόνο αιφνιδιαστική δεν μπορεί να θεωρηθεί, για όσους παρακολουθούν τις τελευταίες εβδομάδες τις διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ, η απόφαση της Ρένας Δούρου να θέσει εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας τη Νίνα Κασιμάτη. Το ενδιαφέρον βρίσκεται περισσότερο στον χρόνο που επέλεξε η νέα επικεφαλής της ΚΟ να κλείσει την εκκρεμότητα και ακόμη περισσότερο στο γεγονός ότι συνέδεσε την αποπομπή με δύο άλλα, πολιτικά βαρύτερα, ζητήματα: την έδρα της Όλγας Γεροβασίλη και την επιστροφή ανεξάρτητων βουλευτών.
Πίσω από τις κινήσεις της Ρένας Δούρου στον ΣΥΡΙΖΑ, από την αποπομπή της Νίνας Κασιμάτη μέχρι την πίεση προς την Όλγα Γεροβασίλη για την παράδοση της έδρας, υπάρχει όμως και ένα πολιτικό ορόσημο που πλησιάζει: η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Στην ανάγνωση που γίνεται στο εσωτερικό του κόμματος, η νέα κοινοβουλευτική ηγεσία δεν θέλει να φτάσει στη Θεσσαλονίκη κουβαλώντας ανοιχτούς λογαριασμούς του προηγούμενου διαστήματος. Η ΔΕΘ προορίζεται να αποτελέσει σημείο επανεκκίνησης για τον ΣΥΡΙΖΑ και, για να αποκτήσει αυτή η εικόνα πολιτικό περιεχόμενο, προηγείται η προσπάθεια να ξεκαθαρίσει ποιοι είναι μέσα, ποιοι είναι έξω και κυρίως ποιοι μπορούν να επιστρέψουν.
Σε αυτή τη λογική, το ζητούμενο για τη Δούρου είναι ένας «καθαρός δρόμος» προς τη ΔΕΘ.
Όχι μόνο χωρίς τις εκκρεμότητες που επί μήνες συντηρούσαν μια εικόνα εσωτερικής αποσύνθεσης, αλλά, ει δυνατόν, με μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που θα έχει αρχίσει να αντιστρέφει την πορεία συρρίκνωσης των προηγούμενων ετών.
Με άλλα λόγια, η επιστολή Δούρου δεν αφορά μόνο την Κασιμάτη. Περιγράφει το περίγραμμα μιας επιχείρησης ανασύνταξης μιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας που έχει συρρικνωθεί δραματικά και επιχειρεί τώρα να αποκτήσει σαφή όρια, αλλά και να αναζητήσει νέες συμμαχίες.
Η απόφαση αφήνει πλέον τον ΣΥΡΙΖΑ με δέκα βουλευτές. Το αριθμητικό μέγεθος εξηγεί και γιατί κάθε μετακίνηση αποκτά δυσανάλογα μεγάλη πολιτική σημασία.
Ένα «διαζύγιο» που είχε προαναγγελθεί
Η σχέση της Νίνας Κασιμάτη με την Κοινοβουλευτική Ομάδα είχε εδώ και καιρό περάσει σε μια ιδιότυπη κατάσταση πολιτικής αναμονής.
Η ίδια παρέμενε τυπικά βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η απόσταση από την οργανωμένη κοινοβουλευτική λειτουργία γινόταν ολοένα περισσότερο ορατή. Η Δούρου επικαλείται τώρα ακριβώς αυτή την εικόνα: απουσία από κομματικές δραστηριότητες, μη συμμετοχή στην εκλογή προέδρου της Κ.Ο., μη ανάληψη κοινοβουλευτικού τομέα και αποχή επί μήνες από την κατάθεση και συνυπογραφή ερωτήσεων.
Τα σημάδια, ωστόσο, υπήρχαν πριν από τη σημερινή ανακοίνωση.
Όταν στις 23 Ιουλίου του 2026 η Ρένα Δούρου συναντούσε κοινοβουλευτικούς συντάκτες, είχε ερωτηθεί ευθέως για το μέλλον της Κασιμάτη. Τότε είχε επιβεβαιώσει ότι είχε υπάρξει επικοινωνία μεταξύ τους και είχε παραπέμψει το ζήτημα στη συζήτηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Λίγες ημέρες αργότερα, στις 31 Ιουλίου, σε κοινή κοινοβουλευτική ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Χαρίτση, τον Νάσο Ηλιόπουλο και βουλευτές της Νέας Αριστεράς, η Κασιμάτη ήταν απούσα από τις υπογραφές.
Η σημερινή απόφαση, επομένως, περισσότερο σφραγίζει μια πολιτική απομάκρυνση που είχε ήδη συντελεστεί παρά δημιουργεί μια καινούργια ρήξη.
Γιατί τώρα; Το βλέμμα στη Θεσσαλονίκη
Η Δούρου βρίσκεται μόλις έναν μήνα στην ηγεσία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Αντί να αφήσει τις παλιές εκκρεμότητες να χρονίσουν, επιλέγει να τις συγκεντρώσει σε μία κίνηση και να παρουσιάσει το αποτέλεσμα ως αφετηρία «επανεκκίνησης».
Η χρονική συγκυρία κάθε άλλο παρά ουδέτερη είναι.
Ο πολιτικός χρόνος του Σεπτεμβρίου ξεκινά παραδοσιακά από τη ΔΕΘ και στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ η φετινή παρουσία στη Θεσσαλονίκη αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος. Η επιδίωξη είναι να λειτουργήσει ως σημείο επανεκκίνησης, μετά από μια παρατεταμένη περίοδο εσωστρέφειας, αποχωρήσεων και κοινοβουλευτικής αποδυνάμωσης.
Για να γίνει όμως πειστικό ένα τέτοιο μήνυμα, πρέπει προηγουμένως να έχει κλείσει ή τουλάχιστον να έχει μπει σε σαφή τροχιά επίλυσης το ζήτημα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Εδώ ακριβώς αποκτά νόημα η βιασύνη να κλείσουν τώρα οι εκκρεμότητες.
Η Δούρου δείχνει να επιλέγει το πολιτικό κόστος ενός άμεσου ξεκαθαρίσματος αντί να φτάσει στη ΔΕΘ με μια Κ.Ο. όπου θα εξακολουθούν να υπάρχουν «γκρίζες ζώνες».
Η επιλογή έχει προφανές ρίσκο καθώς ένας ΣΥΡΙΖΑ με ήδη περιορισμένη κοινοβουλευτική δύναμη χάνει ακόμη ένα μέλος.
Υπάρχει όμως και η αντίστροφη ανάγνωση. Η νέα ηγεσία φαίνεται να θεωρεί ότι η αριθμητική συρρίκνωση είναι μικρότερο πρόβλημα από μια Κοινοβουλευτική Ομάδα στην οποία υπάρχουν βουλευτές που δεν λειτουργούν πολιτικά ως μέλη της.
Η λέξη-κλειδί της επιστολής είναι άλλωστε ο «συμπαγής» χαρακτήρας της Κ.Ο.
Και αυτό είναι μήνυμα που υπερβαίνει κατά πολύ την περίπτωση Κασιμάτη.
Το μήνυμα Δούρου προς όσους έφυγαν
Την ίδια στιγμή που κλείνει την πόρτα προς μία κατεύθυνση, η Δούρου την ανοίγει προς μία άλλη.
Στην επιστολή της αποκαλύπτει ότι βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη επαφές με ανεξάρτητους βουλευτές και εκφράζει μάλιστα την εκτίμηση ότι σύντομα αυτές θα «αποδώσουν καρπούς».
Η συγκεκριμένη αναφορά είναι ίσως πολιτικά σημαντικότερη από την ίδια τη διαγραφή.
Δεν πρόκειται για ένα γενικό κάλεσμα ενότητας. Η πρόεδρος της Κ.Ο. δηλώνει δημοσίως ότι υπάρχουν εν εξελίξει επαφές και προαναγγέλλει ουσιαστικά κοινοβουλευτικές προσθήκες.
Το ερώτημα μεταφέρεται έτσι από το «ποιος φεύγει» στο «ποιος επιστρέφει».
Η 24η Αυγούστου και η Γεροβασίλη
Ακόμη πιο χαρακτηριστικός είναι ο χειρισμός της Όλγας Γεροβασίλη.
Η Δούρου δεν περιορίζεται στην πολιτική διαπίστωση ότι η πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, μετά την αποχώρησή της από το κόμμα, δεν ανήκει πλέον στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Θέτει συγκεκριμένο χρονικό ορόσημο: την 24η Αυγούστου για την παράδοση της έδρας.
Η προθεσμία μετατρέπει μια πάγια κομματική θέση περί επιστροφής των εδρών σε ανοιχτή πολιτική πίεση.
Και εδώ βρίσκεται μία ακόμη αντίφαση της σημερινής στρατηγικής: από τη μία ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά από βουλευτές που αποχώρησαν να επιστρέψουν στην Κ.Ο. και από την άλλη ζητά από τη Γεροβασίλη, που επίσης αποχώρησε, να εγκαταλείψει τη Βουλή.
Η απάντηση που επιχειρεί να δώσει η Δούρου είναι πολιτική. Επιστροφή για όσους εξακολουθούν να αναγνωρίζουν τις αρχές και τις θέσεις του κόμματος, παράδοση της έδρας για όσους έχουν επιλέξει οριστικά διαφορετικό δρόμο.
Το κατά πόσο αυτή η διαχωριστική γραμμή θα γίνει αποδεκτή από τους ίδιους τους πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλη υπόθεση.
Υπάρχει όμως και μια λεπτομέρεια με τη δική της σημασία: η ημερομηνία της 24ης Αυγούστου αφήνει χρόνο ώστε η συγκεκριμένη εκκρεμότητα να έχει κλείσει αρκετά πριν από τη ΔΕΘ.
Το στοίχημα της ΔΕΘ
Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι μια Κοινοβουλευτική Ομάδα δέκα πλέον βουλευτών επιχειρεί να παρουσιάσει την περαιτέρω αριθμητική συρρίκνωσή της ως αφετηρία διεύρυνσης.
Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό στοίχημα της Δούρου.
Να δείξει ότι προηγείται το «ξεκαθάρισμα» και ακολουθεί η ανασύνθεση.
Γι’ αυτό και η επιστολή έχει τρεις διαφορετικούς αποδέκτες. Την Κασιμάτη, που βρίσκεται πλέον εκτός, τη Γεροβασίλη, από την οποία ζητείται η έδρα, και τους ανεξάρτητους βουλευτές, προς τους οποίους απευθύνεται πρόσκληση επιστροφής.
Υπάρχει όμως και ένας τέταρτος, έμμεσος αποδέκτης. Το κομματικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που περιμένει να δει εάν η πολυσυζητημένη «επανεκκίνηση» θα αποκτήσει αυτή τη φορά συγκεκριμένο περιεχόμενο.
Ο πρώτος σταθμός γι’ αυτό θα είναι η Θεσσαλονίκη.
Μέχρι τότε η Ρένα Δούρου επιχειρεί να έχει διαμορφώσει έναν «καθαρό δρόμο» προς τη ΔΕΘ χωρίς κοινοβουλευτικές εκκρεμότητες, χωρίς αμφίσημες σχέσεις και, εφόσον αποδώσουν οι επαφές που η ίδια αποκάλυψε, με τα πρώτα σημάδια αντιστροφής της φυγόκεντρης πορείας.
Εκεί θα κριθεί και η πολιτική ουσία της σημερινής κίνησης.
Εάν στη Θεσσαλονίκη ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιστεί απλώς μικρότερος αλλά περισσότερο «συμπαγής», το ξεκαθάρισμα θα έχει λύσει ένα οργανωτικό πρόβλημα χωρίς να έχει απαντήσει στο πολιτικό.
Εάν, αντίθετα, μέχρι τότε υπάρξουν επιστροφές, νέα κοινοβουλευτική κινητικότητα και ένα ευκρινέστερο πολιτικό στίγμα, η Κουμουνδούρου θα επιχειρήσει να παρουσιάσει τη ΔΕΘ ως το σημείο όπου κλείνει ο κύκλος της διάλυσης και ανοίγει εκείνος της επανεκκίνησης.
Αυτό είναι πλέον το πραγματικό στοίχημα πίσω από το «ξεκαθάρισμα» των τελευταίων ημερών.
Πηγή: www.newsit.gr
