Το να κατακτήσεις το πρωτάθλημα Οδηγών στη F1 είναι από μόνο του κάτι τρομερά δύσκολο, πόσο μάλλον σε μικρή ηλικία. Ο λόγος είναι απλός: η τεράστια πλειονότητα των πιλότων ξεκινά την πορεία της από μικρότερες ομάδες και πιο αδύναμα μονοθέσια, μέχρι να πάρει (αν πάρει ποτέ) τη μεγάλη της ευκαιρία σε μια ανταγωνιστική ομάδα.
Υπάρχει, όμως, πολύ πιο σπάνια και η ακριβώς αντίθετη προοπτική: ένας εξαιρετικά ταλαντούχος οδηγός που θα βρεθεί κατευθείαν σε μια μεγάλη ομάδα, έχοντας όχι μόνο ένα ανταγωνιστικό μονοθέσιο, αλλά και τις ικανότητες να το αξιοποιήσει.
Μέχρι την περασμένη Κυριακή (και με εξαίρεση τον όχι ακριβώς ρούκι Fangio το 1951), μόλις δυο πιλότοι είχαν καταφέρει να κατακτήσουν το πρωτάθλημα στη δεύτερη σεζόν τους: οι Jacques Villeneuve και Lewis Hamilton
Frère Jacques Ο πρώτος διδάξας, χρονολογικά, ακούει στο όνομα Jacques Villeneuve. Με επίθετο βαρύ σαν ιστορία, ο γιος του θρυλικού Gilles άφησε σε μικρή ηλικία την Ευρώπη και τις μικρές κατηγορίες για την Ιαπωνία και στη συνέχεια τις ΗΠΑ, όπου διέπρεψε στο CART. Ως νικητής του Indy 500, αλλά κυρίως ως κάτοχος του τίτλου για το 1995, το επόμενο βήμα ήταν η Formula 1.
Οι φιλοδοξίες του δεν υπήρχε περίπτωση να καλυφθούν από μια ομάδα στη μέση του grid, και η μακράν καλύτερη επιλογή ήταν η τρομερή τότε Williams, η οποία το 1996 έτρεχε ουσιαστικά μόνη της. Χωρίς να χρειαστεί ιδιαίτερο χρόνο προσαρμογής, ο Καναδός βρέθηκε στη pole από τον πρώτο αγώνα, πήρε τέσσερις νίκες συνολικά, αλλά το πρωτάθλημα κατέληξε στον Damon Hill, τον έτερο οδηγό της Williams.
Το 1997, χωρίς πλέον τον Hill δίπλα του, τον βρίσκει ως μεγάλο φαβορί απέναντι στον Michael Schumacher και την αναγεννημένη Ferrari. Η μάχη είναι μεγάλη, η χρονιά θεότρελη – οι δύο μονομάχοι δεν μοιράστηκαν ποτέ το βάθρο – και όλα κρίνονται στον τελευταίο αγώνα, στη Jerez.
Η συνέχεια είναι γνωστή: ο Καναδός βουτάει στη Dry Sack, ο Schumi στρίβει πάνω του, εγκαταλείπει και τελικά αποκλείεται από το πρωτάθλημα για αντιαθλητική συμπεριφορά, με τον περιχαρή Villeneuve να χαρίζει τη νίκη στον Hakkinen, προκειμένου να μην πιέσει περισσότερο το μονοθέσιό του.
Ένα παιδί από το Stevenage Αν το όνομα του Villeneuve του άνοιξε πόρτες, τουλάχιστον στην αρχή της καριέρας του, ο 13χρονος Lewis Hamilton δεν είχε την ίδια τύχη. Είχε, όμως, τον Ron Dennis, ο οποίος τον έχρισε ένα από τα πρώτα μέλη της ακαδημίας οδηγών που δημιούργησαν από κοινού McLaren και Mercedes.
Από εκείνο το σημείο η άνοδός του ήταν ραγδαία και γρήγορα έγινε φανερό πως η είσοδός του στη Formula 1 ήταν θέμα χρόνου, ειδικά από τη στιγμή που στέφθηκε πρωταθλητής και στο GP2.
Το στοίχημα ήταν πολύ μεγάλο, καθώς η McLaren όχι μόνο πήγαινε για τον τίτλο, αλλά είχε εξασφαλίσει και τις υπηρεσίες του δις πρωταθλητή Fernando Alonso, ο οποίος ήθελε να είναι το Νο1 – και στη θεωρία, ένας rookie δύσκολα θα στεκόταν εμπόδιο σε αυτό.
Όταν, όμως, το ημερολόγιο έδειξε 2007, τα πράγματα ήταν διαφορετικά: ο Hamilton έδειξε από την πρώτη στιγμή πως ήταν ισάξιος του Ισπανού, οι δύο τους συγκρούστηκαν τόσο εντός όσο και εκτός πίστας και, σε μια εξαιρετικά τοξική σεζόν (με μονομαχίες, εσωτερικές εντάσεις και φυσικά το σκάνδαλο κατασκοπείας McLaren-Ferrari), η ταχύτερη McLaren έχασε το πρωτάθλημα από τη Ferrari και τον Kimi Raikkonen.
Την επόμενη χρονιά, με τον Alonso πλέον παρελθόν και εκείνον στο επίκεντρο, ο Hamilton πήρε το πρωτάθλημα με τον πλέον κινηματογραφικό τρόπο: στο τελευταίο GP της σεζόν στη Βραζιλία, ο τοπικός ήρωας Felipe Massa περνά πρώτος τη γραμμή του τερματισμού και πανηγυρίζει, γνωρίζοντας πως με τον Hamilton έκτο εκείνη τη στιγμή είναι ο ίδιος πρωταθλητής. Κάποιοι, όμως, προσέχουν την τελευταία στροφή, όπου ο τέταρτος Timo Glock πασχίζει να κρατηθεί στο βρεγμένο οδόστρωμα με τα σλικ ελαστικά του.
Το περίφημο «Is that Glock?» του Martin Brundle στον σχολιασμό μένει στην ιστορία, ο εκστασιασμένος Hamilton προσπερνά την Toyota μαζί με τον Vettel και το πρωτάθλημα αλλάζει χέρια κυριολεκτικά στα τελευταία μέτρα της σεζόν.
Η διαφορά του Antonelli Η ιστορία του Ιταλού έχει μια σημαντική διαφορά: σε αντίθεση με τους έτερους… ανυπόμονους, ο Antonelli δεν διεκδίκησε κάτι στην παρθενική του χρονιά – για την ακρίβεια, ηττήθηκε ξεκάθαρα στην ενδοοικογενειακή μονομαχία από τον George Russell.
Αυτό το γεγονός κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακό το φετινό του κατόρθωμα, καθώς πριν από την έναρξη της σεζόν οι περισσότεροι (κακά τα ψέματα) έχριζαν τον Russell ως φαβορί. Ακόμη και μεταξύ των διεκδικητών, οι περισσότεροι έβαζαν τα λεφτά τους στον Max Verstappen ή σε κάποιον εκ των Norris, Hamilton και Leclerc, παρά στον Kimi.
Ε λοιπόν, ο 20χρονος όχι απλά πήρε το πρωτάθλημα, αλλά σε γενικές γραμμές κυριάρχησε, με το σερί των πέντε νικών την άνοιξη να δείχνει με τον καλύτερο τρόπο πως η ωρίμανσή του είχε ήδη έρθει.
Το τρομακτικό, ωστόσο (για τις άλλες ομάδες τουλάχιστον), είναι η ηλικία του: αν στα 20 του, όταν πολλοί οδηγοί είτε βρίσκονται σε χαμηλότερα πρωταθλήματα είτε σε ομάδες μικρότερης δυναμικότητας, εκείνος δείχνει το ταλέντο, την προσήλωση και τη δύναμη να αντέξει την πίεση ενός διεκδικητή, πώς θα είναι ο 25χρονος ή ο 30χρονος Antonelli;
Η ιστορία δεν μας βοηθάει ιδιαίτερα σε αυτό, ειδικά αν δούμε τους έτερους οδηγούς του «sophomore club», των οποίων η καριέρα ακολούθησε ριζικά διαφορετικές κατευθύνσεις.
Ο Villeneuve όχι απλά δεν ξαναδιεκδίκησε κάτι, αλλά δεν ξανακέρδισε ποτέ αγώνα, περνώντας την υπόλοιπη καριέρα του (κυρίως) στη μετρίως μέτρια BAR, μέχρι αυτή να λήξει άδοξα το 2006. Ο Hamilton, από την άλλη, έκανε το colpo grosso με τη μετακίνησή του στη Mercedes το 2013, ξαναγράφοντας τα βιβλία των ρεκόρ στα χρόνια που ακολούθησαν.
Προφανώς, κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθούν οι επόμενες σεζόν, αν η Mercedes παραμείνει στην κορυφή του grid ή ακόμη και αν ο Ιταλός επιχειρήσει να κάνει πραγματικότητα το όνειρο εκατομμυρίων συμπατριωτών του, που θέλουν να τον δουν ντυμένο στα κόκκινα της Scuderia.
Αυτό που είναι μάλλον σίγουρο, πάντως, είναι πως ο Andrea Kimi Antonelli θα μας απασχολεί για πολύ καιρό ακόμη…
Πηγή: www.drive.gr
