Το σοβιετικό ZIL-2906 δεν είχε τροχούς αλλά δύο τεράστιους περιστρεφόμενους κοχλίες. Κατασκευάστηκε για να αναζητά και να διασώζει πληρώματα των διαστημικών αποστολών Soyuz.
Υπάρχουν αυτοκίνητα σχεδιασμένα για την άσφαλτο. Υπάρχουν 4×4 που μπορούν να κινηθούν σε λάσπη, χιόνι και άμμο. Και ύστερα υπάρχει το ZIL-2906, ένα όχημα που δημιουργήθηκε επειδή οι Σοβιετικοί ήθελαν να κινηθούν εκεί όπου οι τροχοί ουσιαστικά έπαυαν να έχουν νόημα. Γι’ αυτό και απλώς τους κατάργησαν.
Το ZIL-2906 δεν χρειαζόταν να κάνει δέκα πράγματα καλά. Χρειαζόταν να κάνει ένα πράγμα όταν όλα τα υπόλοιπα οχήματα είχαν ήδη αποτύχει
Στη θέση τους, το ZIL-2906 χρησιμοποιούσε δύο τεράστιους κυλινδρικούς κοχλίες, οι οποίοι περιστρέφονταν προς αντίθετες κατευθύνσεις και του επέτρεπαν να προχωρά πάνω σε βαθύ χιόνι, λάσπη, βάλτους και νερό.
Δεν επρόκειτο όμως για κάποιο πειραματικό όχημα που δημιουργήθηκε απλώς για να αποδείξει μια τεχνική ιδέα. Πίσω από την παράξενη εμφάνισή του κρυβόταν μια πολύ συγκεκριμένη αποστολή. Να βρίσκει κοσμοναύτες.
Όταν επιστρέφεις από το Διάστημα και δεν υπάρχει δρόμος Οι κάψουλες του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος Soyuz επέστρεφαν στη Γη καταλήγοντας στην ξηρά. Το πρόβλημα ήταν ότι η περιοχή προσγείωσης μπορούσε να βρίσκεται σε ένα εξαιρετικά δύσβατο σημείο, με βαθύ χιόνι, βαλτώδες έδαφος ή συνθήκες στις οποίες η πρόσβαση μιας συμβατικής ομάδας διάσωσης γινόταν εξαιρετικά δύσκολη.
Και όταν μέσα στην κάψουλα βρίσκονται άνθρωποι που μόλις επέστρεψαν από το Διάστημα, το «δεν υπάρχει δρόμος» δεν αποτελεί ιδιαίτερα χρήσιμη απάντηση. Έτσι γεννήθηκε μια ολόκληρη οικογένεια ειδικών οχημάτων έρευνας και διάσωσης της ZIL.
Το ZIL-2906 εμφανίστηκε το 1975 ως το πιο ακραίο κομμάτι αυτής της αλυσίδας. Δεν προοριζόταν να διανύει εκατοντάδες χιλιόμετρα μόνο του. Μεταφερόταν από το μεγαλύτερο 6τροχο αμφίβιο ZIL-4906 και έμπαινε στο παιχνίδι όταν ακόμη και εκείνο δεν μπορούσε να συνεχίσει. Με άλλα λόγια, ήταν το όχημα που χρησιμοποιούσες όταν το όχημα παντός εδάφους σήκωνε τα χέρια ψηλά.
Πώς κινείται ένα όχημα χωρίς τροχούς; Η βασική ιδέα είναι πολύ παλαιότερη από το ίδιο το αυτοκίνητο και παραπέμπει στην αρχή του κοχλία του Αρχιμήδη. Κάτω από το ZIL-2906 υπήρχαν δύο μεγάλοι, κοίλοι κύλινδροι με ελικοειδείς νευρώσεις. Περιστρέφοντάς τους, το όχημα μπορούσε ουσιαστικά να «βιδώνεται» πάνω σε επιφάνειες στις οποίες ένας τροχός θα βυθιζόταν. Οι δύο κοχλίες είχαν μήκος σχεδόν 2,9 m και το σύστημα ήταν σχεδιασμένο για μαλακές επιφάνειες: Χιόνι, λάσπη, βάλτο και νερό.
Το τίμημα ήταν προφανές. Σε κανονικό σκληρό οδόστρωμα μια τέτοια διάταξη δεν είχε πρακτικά κανένα νόημα, ενώ μπορούσε να προκαλέσει ζημιά τόσο στους ίδιους τους κοχλίες όσο και στην επιφάνεια πάνω στην οποία κινούνταν. Αλλά το ZIL-2906 δεν σχεδιάστηκε ποτέ για κανονικούς δρόμους. Σχεδιάστηκε ακριβώς για το σημείο όπου ο δρόμος τελείωνε.
Δύο κινητήρες για δύο τεράστιους κοχλίες Το αρχικό ZIL-2906 χρησιμοποιούσε δύο βενζινοκινητήρες MeMZ-967A, έναν για κάθε πλευρά του συστήματος πρόωσης. Κάθε αερόψυκτος V4 των 1,2 lt απέδιδε περίπου 37 ίππους, επομένως οι αριθμοί δεν ακούγονται ιδιαίτερα εντυπωσιακοί. Το ζητούμενο όμως δεν ήταν η ταχύτητα αλλά η δυνατότητα κίνησης πάνω σε έδαφος που θα ακινητοποιούσε σχεδόν οτιδήποτε άλλο.
Το όχημα είχε μήκος περίπου 3,8 m, πλάτος 2,3 m και ωφέλιμο φορτίο 420 kg. Η ίδια η κατασκευή είχε σχεδιαστεί με γνώμονα όχι μόνο την κίνηση σε εξαιρετικά μαλακό έδαφος αλλά και την πλεύση. Και παρά την πρωτόγονη εικόνα του, ο εξοπλισμός του πρόδιδε αμέσως την πραγματική αποστολή του. Υπήρχε ραδιοεπικοινωνία, transponder, θέρμανση και φορεία για τη μεταφορά των κοσμοναυτών.
Διότι ο άνθρωπος που θα έβρισκε δεν ήταν ένας πεζοπόρος που είχε χαθεί στο δάσος. Ήταν κάποιος που πριν από λίγες ώρες βρισκόταν σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Και μετά έγινε ακόμη πιο ακραίο Το ZIL-2906 δεν κατασκευάστηκε σε σημαντικούς αριθμούς. Οι διαθέσιμες ιστορικές πηγές κάνουν λόγο για μόλις πέντε οχήματα μέχρι το τέλος της παραγωγής του το 1979.
Η ιδέα όμως δεν εγκαταλείφθηκε. Το 1980 ακολούθησε το ZIL-29061, μεγαλύτερο, σαφώς ισχυρότερο και σε μεγάλο βαθμό επανασχεδιασμένο. Χρησιμοποιούσε δύο 4κύλινδρους κινητήρες VAZ 1,5 lt και μπορούσε να λειτουργήσει σε ακόμη πιο ακραίες συνθήκες ψύχους.
Η φιλοσοφία παρέμενε ακριβώς η ίδια: Το μεγάλο ZIL-4906 αναλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής και το κοχλιοκίνητο όχημα κατέβαινε όταν οι συνθήκες γίνονταν τόσο δύσκολες ώστε οι τροχοί δεν επαρκούσαν πλέον. Ήταν ουσιαστικά το τελευταίο μέσο της ομάδας διάσωσης.
Η τέλεια μηχανή για μία και μόνο δουλειά Με τα σημερινά δεδομένα, το ZIL-2906 μοιάζει σχεδόν παράλογο. Δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως κανονικό αυτοκίνητο, δεν ήταν γρήγορο, δεν ήταν οικονομικό και η μέθοδος πρόωσής του το καθιστούσε πρακτικά άχρηστο πάνω σε συμβατικό δρόμο.
Ακριβώς γι’ αυτό όμως έχει τόσο μεγάλο μηχανολογικό ενδιαφέρον. Η σύγχρονη αυτοκινητοβιομηχανία επενδύει τεράστια ποσά στην κατασκευή οχημάτων που πρέπει να κάνουν όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα καλά. Να είναι αποδοτικά, ασφαλή, άνετα, γρήγορα, πρακτικά και ικανά να λειτουργούν σε ένα τεράστιο εύρος συνθηκών.
Το ZIL-2906 γεννήθηκε με την ακριβώς αντίθετη φιλοσοφία. Δεν χρειαζόταν να κάνει δέκα πράγματα καλά. Χρειαζόταν να κάνει ένα πράγμα όταν όλα τα υπόλοιπα οχήματα είχαν ήδη αποτύχει.
Και όταν η δουλειά σου είναι να παραλάβεις έναν άνθρωπο που μόλις επέστρεψε από το Διάστημα μέσα από έναν παγωμένο βάλτο, δύο τεράστιες περιστρεφόμενες «βίδες» ξαφνικά δεν ακούγονται καθόλου παράλογες.
Πηγή: www.drive.gr
