Αν σου έλεγαν ότι υπήρξε Honda Jazz με τουρμποντίζελ 3,1 λίτρων και δεύτερο λεβιέ για την τετρακίνηση, μάλλον θα περίμενες να ακούσεις την ιστορία κάποιας εξωφρενικής μετατροπής.
Κι όμως, αυτό το Jazz έβγαινε από το εργοστάσιο. Με τρεις πόρτες, τέσσερις θέσεις και σαφώς μεγαλύτερη όρεξη για χώμα απ’ όση υποδηλώνει σήμερα το όνομά του. Στην Ιαπωνία των ’90s, το Jazz μπορούσε να είναι ένα κοντό, φαρδύ και απολύτως κανονικό τζιπάκι.
Το Honda Jazz έζησε και μια χωμάτινη περίοδο. Με την αρωγή της Isuzu στην ορχήστρα
Η εξήγηση δεν βρίσκεται σε κάποια κρίση ταυτότητας των μηχανικών της Honda. Βρίσκεται σε μια συμφωνία με την Isuzu, η οποία έδωσε στο ίδιο όνομα μια εντελώς διαφορετική ζωή.
Μια χειραψία, δύο διαφορετικές ανάγκες Στις 14 Απριλίου 1993, Honda και Isuzu ανακοίνωσαν συμφωνία αμοιβαίας προμήθειας αυτοκινήτων. Η λογική ήταν απλή: Καθεμία θα συμπλήρωνε την γκάμα της με μοντέλα της άλλης, χωρίς να χρειάζεται να εξελίξει τα πάντα από την αρχή.
Για την αμερικανική αγορά προβλεπόταν ένα Honda βασισμένο στο Isuzu Rodeo. Για την Ιαπωνία, ένα αντίστοιχο μοντέλο με αφετηρία το μικρότερο Mu. Στην αντίθετη κατεύθυνση, η Honda θα προμήθευε την Isuzu με ένα επιβατικό βασισμένο στο Domani. Το επίσημο ιστορικό της Isuzu καταγράφει, άλλωστε, την εμφάνιση του νέου Gemini από τη Honda τον Αύγουστο του 1993.
Το Jazz ήταν ο ιαπωνικός καρπός αυτής της συνεργασίας στα 4×4. Ανακοινώθηκε στις 13 Οκτωβρίου και η διάθεσή του ξεκίνησε στις 16 Οκτωβρίου 1993, μέσω του Honda Clio – ενός από τα τρία ξεχωριστά δίκτυα πωλήσεων που διατηρούσε τότε η Honda στην Ιαπωνία, μαζί με τα Primo και Verno. Το Clio εδώ ήταν αντιπροσωπεία, όχι Renault. Η κατασκευή και η προμήθειά του παρέμεναν υπόθεση της Isuzu.
Το Jazz που δεν χωρούσε στο στερεότυπο Η βάση ήταν το 3θυρο Isuzu Mu. Και το αποτέλεσμα δεν προσπαθούσε ιδιαίτερα να το κρύψει. Με κοντό αμάξωμα, έντονα φουσκωμένα φτερά και όρθιες αναλογίες, παρέπεμπε περισσότερο σε τετρακίνητο για το βουνό παρά σε αυτοκίνητο για τις καθημερινές δουλειές.
Στο αρχικό μοντέλο, το μήκος ήταν περίπου 4,14 m και το πλάτος 1,78 m, με μεταξόνιο μόλις 2,33 m. Η καμπίνα ήταν 4θέσια. Ούτε 5θυρες οικογενειακές φιλοδοξίες ούτε προσπάθεια να χωρέσει σε όλες τις πιθανές χρήσεις. Αυτό ήταν το κοντό Jazz και έτσι θα το αγόραζες.
Η Honda είχε πάντως φροντίσει για ορισμένες δικές της πινελιές: Ειδικές ζάντες αλουμινίου, χρώματα αμαξώματος, επενδύσεις καθισμάτων και θυρών. Στο αρχικό δελτίο Τύπου αναφερόταν ακόμη και μια αποκλειστική απόχρωση, η Blaze Peacock Mica. Αλλαγές αρκετές για να αποκτήσει τη δική του θέση στην έκθεση, χωρίς να αλλάζει η καταγωγή του.
Πετρέλαιο, ροπή και δύο λεβιέδες Κάτω από το καπό υπήρχε ένας 4κύλινδρος τουρμποντίζελ 3.059 cc, με 120 PS στις 3.600 rpm και 270 Nm στις 2.000 rpm. Νούμερα που περιγράφουν πολύ καλύτερα τον χαρακτήρα του από οποιαδήποτε προσπάθεια να το συνδέσουμε με τις στροφές και τα VTEC που έρχονται ευκολότερα στο μυαλό όταν ακούς «Honda».
Οι επιλογές μετάδοσης ήταν δύο: Χειροκίνητο κιβώτιο πέντε σχέσεων ή αυτόματο τεσσάρων. Η τετρακίνηση ήταν κατ’ επιλογή, με βοηθητικό κιβώτιο υποπολλαπλασιασμού. Με άλλα λόγια, είχε και κοντές σχέσεις για τα δύσκολα. Ο δεύτερος λεβιές στην καμπίνα δεν υπήρχε για να ενισχύει την περιπετειώδη διακόσμηση.
Η συνταγή της ανάρτησης ήταν εξίσου χαρακτηριστική της εποχής και της αποστολής του: Διπλά ψαλίδια με ράβδους στρέψης εμπρός και άκαμπτο άξονα με φύλλα σούστας πίσω. Η Honda ανέφερε επίσης αεριζόμενους δίσκους και στους τέσσερις τροχούς, καθώς και αυτόματες πλήμνες ελεύθερου τροχασμού, ώστε η επιλογή της τετρακίνησης να μη χρειάζεται έξοδο από το αυτοκίνητο για να κλειδώσεις τις πλήμνες.
Μικρή καριέρα, μεγάλη απόσταση από το σημερινό Jazz Η σταδιοδρομία του συγκεκριμένου Jazz περιορίστηκε στα χρόνια 1993–1996. Ο ιαπωνικός κατάλογος Carsensor καταγράφει παραγωγή έως τον Δεκέμβριο του 1996, με ανανέωση τον Δεκέμβριο του 1995. Τότε έγιναν αλλαγές στην εμφάνιση και προστέθηκαν στις επιλογές εξοπλισμού εμπρός αερόσακοι και ABS.
Στο μεταξύ, η Honda είχε ήδη παρουσιάσει το δικό της CR-V το 1995, με διαφορετική προσέγγιση: Περισσότερη έμφαση στην άνεση, στους χώρους και στην καθημερινή χρηστικότητα ενός SUV. Δεν ήταν η επόμενη γενιά του Jazz. Ήταν όμως σαφής ένδειξη της κατεύθυνσης που θα ακολουθούσε η μάρκα.
Εδώ αξίζει να κάνουμε μια μικρή ιστορική διευκρίνιση. Το μοντέλο εκτός δρόμου δεν ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που ονομάστηκε «Jazz». Το όνομα είχε ήδη χρησιμοποιηθεί στην Ευρώπη, τη δεκαετία του ’80, για το μικρό Honda City. Αργότερα θα συνδεόταν ξανά με ένα μικρό αυτοκίνητο: Την οικογένεια Fit/Jazz που ξεκίνησε στην Ιαπωνία το 2001 και ήρθε στην ευρωπαϊκή αγορά το 2002.
Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο αστικές ζωές, λοιπόν, το Jazz πρόλαβε να γίνει τετρακίνητο, ντίζελ και χωμάτινο. Το όνομα έμεινε ίδιο. Απλώς, για μια τριετία, έπαιζε σε άλλη ορχήστρα.
Πηγή: www.drive.gr
