Υπάρχουν ταξίδια που ξεκινούν με έναν προορισμό εντελώς άγνωστο μέρη και άλλα που ακολουθούν έναν δρόμο τον οποίο γνωρίζουμε σχεδόν απ’ έξω. Το ίδιο χωριό, το ίδιο νησί, ίσως ακόμη και το ίδιο δωμάτιο με την ίδια θέα και τους ίδιους ανθρώπους. Παρότι εκεί έξω είναι γεμάτο προορισμούς που δεν έχουμε ανακαλύψει, αρκετοί επιλέγουμε να γυρνάμε σε μέρη όπου έχουμε ήδη περάσει όμορφα.
Με μια πρώτη σκέψη, αυτή η επιλογή μοιάζει να έρχεται σε κόντρα με την έννοια του ταξιδιού. Δεν ταξιδεύουμε, για να γνωρίσουμε κάτι καινούργιο; Κι όμως, η επιστροφή σε ένα αγαπημένο μέρος δεν σημαίνει απαραίτητα επανάληψη και κάτι τι το βαρετό. Συχνά κρύβει μια διαφορετική, πιο προσωπική και εσωτερική ανάγκη.
Ξέρουμε τι μας περιμένει
Η οργάνωση των διακοπών μπορεί να γίνει ένα πολύ κουραστικό task. Άντε να συγκρίνεις καταλύματα, να βρεις παραλίες στο google maps, να διαβάσεις κριτικές και να υπολογίσεις αποστάσεις. Κούραση. Ακόμη και τότε όμως, μπορεί να είναι λίγο σαν παίζουμε στα ελληνικά καζίνο NetBet δηλ. να το τζογάραμε πολύ, αφού ο προορισμός να μη είναι αυτός που πιστεύαμε εξαρχής.
Η επιστροφή σε ένα γνώριμο μέρος περιορίζει κατά πολύ μεγάλο βαθμό αυτή την αβεβαιότητα. Ξέρουμε πού θα μείνουμε, ποιο δρόμο θα πάρουμε και σε ποια ταβέρνα θα φάμε καλά. Αυτή η οικειότητα δεν είναι απαραίτητα βαρετή. Σε μια καθημερινότητα γεμάτη αποφάσεις και διλήμματα, όλο αυτό μπορεί να είναι μια πραγματική πολυτέλεια. Δεν χρειάζεται να οργανώσουμε τα πάντα από την αρχή, μπορούμε απλώς να φτάσουμε και να χαλαρώσουμε.
Οι αναμνήσεις δημιουργούν δέσιμο με τον τόπο
Ένας προορισμός δεν αποτελείται μόνο από δρόμους, τοπία, selfie και αξιοθέατα. Είναι και όλα όσα ζήσαμε εκεί. Μια παραλία μπορεί να είναι όμορφη για όλους, για εμάς όμως ίσως είναι το μέρος όπου κάναμε τις πρώτες μας διακοπές με έναν αγαπημένο άνθρωπο ή μπορεί εκεί να κάναμε και την πρόταση γάμου στην αγαπημένη μας παρέα με τον σκυλάκο μας. Ένα μικρό καφέ μπορεί να συνδέεται με μια πολύ εσωτερική συζήτηση που θα θυμόμαστε χρόνια αργότερα.
Όταν επιστρέφουμε, δεν κοιτάμε μόνο το μέρος. Αναζητούμε και το συναίσθημα που μας είχε προκαλέσει. Θέλουμε να περπατήσουμε ξανά στο ίδιο σοκάκι, να δούμε αν το παλιό μαγαζί βρίσκεται ακόμη εκεί ή να καθίσουμε στο σημείο όπου κάποτε χαζεύαμε το ηλιοβασίλεμα. Κατά κάποιον τρόπο, συναντάμε μια προηγούμενη εκδοχή του εαυτού μας, πιο άφθαρτη.
Ένα γνώριμο μέρος μπορεί να γίνει καταφύγιο
Δεν έχουμε πάντοτε ανάγκη από περιπέτεια. Υπάρχουν περίοδοι κατά τις οποίες αυτό που αναζητούμε από τις διακοπές είναι ηρεμία, απλότητα και λίγες ημέρες χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις και προβληματισμούς. Τότε είναι που λέμε πως ένας γνώριμος προορισμός λειτουργεί σαν καταφύγιο.
Γνωρίζουμε πού να βρούμε ησυχία, ποια ώρα αδειάζει η παραλία και από πού φαίνεται καλύτερα το ηλιοβασίλεμα. Αποκτούμε μικρές συνήθειες, τυρόπιτα και καφέ από τον ίδιο φούρνο, χαιρετάμε ανθρώπους που μας θυμούνται και ακολουθούμε την αγαπημένη μας διαδρομή. Για λίγες ημέρες νιώθουμε ότι έχουμε ένα δεύτερο σπίτι, ακόμη κι αν αυτό βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Κάθε επιστροφή αποκαλύπτει κάτι διαφορετικό
Η ιδέα ότι έχουμε «δει» έναν προορισμό επειδή τον επισκεφθήκαμε μία φορά είναι συνήθως πολύ λάθος. Στο πρώτο ταξίδι κινούμαστε συχνά βιαστικά, προσπαθώντας να προλάβουμε τα βασικά αξιοθέατα και τις πιο γνωστές εμπειρίες. Στη δεύτερη επίσκεψη δεν έχουμε πια την ίδια αγωνία.
Αφήνουμε στην άκρη τη λίστα με τα απαραίτητα και παρατηρούμε τον τόπο με μεγαλύτερη ηρεμία. Ανακαλύπτουμε μια λιγότερο γνωστή παραλία, ένα ορεινό χωριό ή ένα μικρό οικογενειακό εστιατόριο. Μπορούμε επίσης να επισκεφθούμε το ίδιο μέρος σε διαφορετική εποχή. Ένα νησί του Αυγούστου, για παράδειγμα, έχει ελάχιστη σχέση με το ίδιο νησί τον Οκτώβριο.
Παράλληλα, αλλάζουμε κι εμείς. Ένα μέρος που γνωρίσαμε ως παιδιά μπορεί να αποκτήσει διαφορετικό νόημα όταν επιστρέψουμε ως ενήλικες ή ως γονείς. Ο προορισμός παραμένει στον χάρτη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τον βλέπουμε εξελίσσεται.
Οι ανθρώπινες σχέσεις κάνουν τη διαφορά
Πολλές φορές επιστρέφουμε όχι μόνο για το τοπίο, αλλά και για τους ανθρώπους. Ο φιλικός ιδιοκτήτης του καταλύματος που μας υποδέχεται με το μικρό μας όνομα, ο άνθρωπος στην ταβέρνα που θυμάται τι παραγγέλναμε και αν θέλαμε την μπύρας μας παγωμένη ή μια παρέα που συναντάμε κάθε καλοκαίρι δημιουργούν ένα αίσθημα σύνδεσης.
Αυτές οι σχέσεις μπορεί να είναι απλές και εποχικές, παραμένουν όμως σημαντικές. Μας επιτρέπουν να πάψουμε να αισθανόμαστε περαστικοί ή τουρίστες. Δεν επισκεπτόμαστε πλέον απλώς ένα μέρος, επιστρέφουμε σε έναν τόπο που νιώθουμε ότι υπάρχει μια μικρή θέση και για εμάς.
Δεν πρόκειται για έλλειψη ταξιδιωτικής περιέργειας
Η επιθυμία για επιστροφή δεν σημαίνει ότι φοβόμαστε το άγνωστο. Μπορούμε να αγαπάμε τις νέες εμπειρίες και συγχρόνως να έχουμε έναν τόπο που λειτουργεί ως σημείο αναφοράς. Άλλωστε, το ταξίδι δεν μετριέται μόνο από τον αριθμό των χωρών ή των πόλεων που έχουμε επισκεφθεί.
Ορισμένοι προορισμοί μάς εντυπωσιάζουν και άλλοι καταφέρνουν κάτι βαθύτερο, μας κάνουν να νιώθουμε καλά και να είμαστε πραγματικά καλά. Γι’ αυτό και, όταν έρχεται η ώρα να αποφασίσουμε πού θα πάμε ξανά, η σκέψη επιστρέφει σχεδόν μόνη της εκεί. Όχι επειδή δεν υπάρχει κάτι άλλο να δούμε, αλλά επειδή ο συγκεκριμένος τόπος έχει γίνει πλέον κομμάτι της προσωπικής μας ιστορίας.
Πηγή: www.travelstyle.gr
