Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ μιλά για τη «Λυσιστράτη», την επιτυχία της περιοδείας και τη δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη σκηνική ματιά
Η «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη ολοκλήρωσε ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο καλοκαιρινό ταξίδι, με τη μεγάλη παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος να συναντά θερμή ανταπόκριση από το κοινό σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Άγιος Παΐσιος: Οι νέοι ήρωες που εισβάλλουν στη σειρά και η εμφάνιση του Ήμελλου
Στο επίκεντρο της παράστασης βρέθηκε η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, ενώ κορυφαίος σταθμός της περιοδείας υπήρξαν οι δύο παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στις 21 και 22 Αυγούστου, όπου συνολικά 17.000 θεατές παρακολούθησαν το έργο.
Με αφορμή αυτή την πορεία, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ και σκηνοθέτης Αστέριος Πελτέκης μίλησε στο «Enjoy» και τη Γιώτα Βαζούρα για το έργο του Αριστοφάνη, τη διαχρονικότητά του, αλλά και τις απαιτήσεις που έχει μια σύγχρονη προσέγγιση της αρχαίας κωμωδίας.
«Ακόμη δεν έχουμε λύσει τα βασικά ζητήματα»
Η «Λυσιστράτη» εξακολουθεί να συνομιλεί με το σήμερα, όχι μόνο επειδή αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Αριστοφάνη, αλλά και επειδή τα ζητήματα που πραγματεύεται παραμένουν ανοιχτά.
Τι θα σχολίαζε άραγε ο ίδιος ο Αριστοφάνης εάν έγραφε σήμερα τη «Λυσιστράτη»; Ο Αστέριος Πελτέκης δεν επιχειρεί να του αποδώσει ένα συγκεκριμένο σύγχρονο «κατηγορώ». Επισημαίνει, ωστόσο, τη διαχρονικότητα των θεμάτων που βρίσκονται στον πυρήνα της αριστοφανικής δραματουργίας.
-Αν ο Αριστοφάνης έγραφε σήμερα τη «Λυσιστράτη», ποιο πιστεύετε ότι θα ήταν το μεγαλύτερο «κατηγορώ» του απέναντι στη σύγχρονη κοινωνία;
«Δεν ξέρω αν θα είχε κάποιο «κατηγορώ» συγκεκριμένα. Πάντως, φαντάζομαι ότι θα σχολίαζε με τον δικό του μοναδικό και καυστικό τρόπο το γεγονός ότι μέχρι τώρα δεν έχουμε καταφέρει να κάνουμε κάποια σημαντικά βήματα προς επίλυση των βασικών ζητημάτων της δικής του δραματουργίας, αφήνοντάς τα να παραμένουν επίκαιρα.»
Η Επίδαυρος και η ευθύνη της νέας ματιάς
Η παρουσία ενός αρχαίου έργου στην Επίδαυρο δημιουργεί πάντοτε μια ιδιαίτερη συνθήκη. Το ιστορικό βάρος του χώρου συναντά την ανάγκη κάθε νέας παραγωγής να συνομιλήσει με το σημερινό κοινό, χωρίς όμως να μετατρέπει το έργο σε ένα απλό όχημα για σύγχρονα σχόλια.
Για τον σκηνοθέτη, η ισορροπία αυτή απαιτεί πρώτα απ’ όλα σεβασμό στη δραματουργική βάση του έργου και ταυτόχρονα μια σκηνική προσέγγιση που να διαθέτει σαφή επιχειρηματολογία.
-Κάθε παράσταση στην Επίδαυρο μοιάζει να συνομιλεί ταυτόχρονα με το παρελθόν και το παρόν. Πώς βρίσκει κανείς την ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό της παράδοσης και στην ανάγκη για μια νέα, προσωπική ματιά;
«Μέσα από την προσπάθεια να σεβαστεί τη βάση της δραματουργίας του ίδιου του δημιουργού, αφενός, και μέσα από την αποφυγή εκπτώσεων προς όφελος της επικαιρότητας, χωρίς συγκεκριμένη «σκηνική επιχειρηματολογία», αφετέρου. Με όλη την υποκειμενικότητα που μπορεί, φυσικά, να υφίσταται στην προρρηθείσα αντιμετώπιση και η οποία κρίνεται εκ του αποτελέσματος, μέσω της επίσης υποκειμενικής κρίσης των θεατών και κάθε ενδιαφερομένου.»
Πηγή: www.gossip-tv.gr
