Λίγοι δημιουργοί έχουν καταφέρει να κινηθούν με την ίδια άνεση ανάμεσα στην ποπ και το λαϊκό τραγούδι, να υπογράψουν επιτυχίες που άντεξαν στον χρόνο και να συνεργαστούν με τις πιο εμβληματικές φωνές της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ο Γιώργος Θεοφάνους είναι ένας από αυτούς.
Σε μια ειλικρινή και εκ βαθέων συζήτηση, ο συνθέτης ξετυλίγει την πορεία του από τα πρώτα του βήματα και τις σπουδές στη μουσική μέχρι τις καθοριστικές συναντήσεις που διαμόρφωσαν την καριέρα του. Θυμάται τον Μάνο Χατζιδάκι και τη συμβουλή που τον ακολουθεί μέχρι σήμερα, μιλά για τις συνεργασίες-σταθμούς με κορυφαίους καλλιτέχνες και εξηγεί γιατί αντιμετωπίζει κάθε τραγούδι σαν μια νέα, αβέβαιη αρχή.
Η δημόσια συγνώμη του Λιάγκα στον Θεοφάνους μετά την παρεξήγηση που είχε δημιουργηθεί
Με λόγο άμεσο και χωρίς ωραιοποιήσεις, αναφέρεται στη σχέση έμπνευσης και πειθαρχίας, στη σημασία της στιγμής στη δημιουργία και στο πώς ένα τραγούδι αποκτά πραγματική ζωή μόνο μέσα από τη φωνή που θα το ερμηνεύσει. Ένας δημιουργός που δεν επαναπαύτηκε ποτέ, συνεχίζει να κινείται ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά είδη, ακολουθώντας, όπως λέει ο ίδιος, τη δική του «διπολική» καλλιτεχνική φύση.
Ποια συμβουλή έχετε κρατήσει;
«Μια από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου ήταν όταν, έφηβος, πρωτογνώρισα τον Μάνο Χατζιδάκι. Δεν μπορούσα να μπω στη συναυλία του και κάποιος με βοήθησε να πάω στα καμαρίνια, να του δώσω μια κασέτα να ακούσει.
Ήταν γλυκύτατος, έχω ακόμα σημειώματά του. Η συμβουλή που κράτησα, κι έχουν περάσει σαράντα χρόνια, ήταν: “Γιώργο, να κρατάς τη μηχανή αναμμένη, πάντα”.
Το κατάλαβα στην πορεία, στην πράξη. Δεν θα ξυπνήσεις μια μέρα και θα γράψεις το μεγάλο τραγούδι, τη μεγάλη επιτυχία. Δεν το ξέρεις ποτέ.
Όταν ξανασυνάντησα τον Μάνο, μου έκανε εντύπωση ότι είχε προσέξει τη δουλειά μου. Άνθρωπος ανοιχτόκαρδος, καλόκαρδος, μια Ελλάδα ολόκληρη.
Και για να πάω λίγο στα δικά μου, θα γράψεις τη μαύρη γραμμή, θα γράψεις την άσπρη, και θα ’ρθει η ώρα να γράψεις την “κόκκινη γραμμή”. Είναι και η συγκυρία. Τα τραγούδια έχουν το δικό τους αστέρι, αυτό μου έχει δείξει η εμπειρία μου τόσα χρόνια».
Αγαπήσατε από παιδί τη μουσική;
«Δεν έχω κάνει τίποτ’ άλλο στη ζωή μου. Πριν μάθω να διαβάζω ακόμα, είχα μια μεγάλη αγάπη στη μουσική. Είχα ερεθίσματα από το σπίτι – ακούγαμε τα πάντα.
Με όλη την οικονομική κατάσταση που (δεν) είχαμε, ξεκίνησα σιγά-σιγά. Το πρώτο μου όργανο ήταν η κιθάρα, από τον πατέρα μου. Στο σχολείο ήμουν το δεξί χέρι των δασκάλων μουσικής.
Είχα ένα πολύ καλό αφτί, αλλά δεν φτάνει – κι άλλα παιδιά είχαν. Μετά ήρθε ο πόλεμος στην Κύπρο, ήταν δύσκολα τα πράγματα, αλλά ο πατέρας μου συνέχισε να με στηρίζει.
Πήγα σε ωδεία, έκανα κλασικές σπουδές, κιθάρα, αργότερα πιάνο. Τελειώνοντας τον στρατό, έφυγα για την Αμερική, ακολουθώντας πια σοβαρά σύνθεση, ενορχήστρωση, παραγωγή».
Ταλέντο, έμπνευση υπάρχουν;
«Πιστεύω στον Αίσωπο, στον μύθο της χελώνας και του λαγού. Αν, όπως ο λαγός, καθίσεις στον θρόνο σου, δεν θα κάνεις τίποτα. Ενώ, σιγά-σιγά, η πειθαρχημένη χελώνα θα ξεπεράσει τον λαγό.
Ταλέντα έχουμε όλοι. Έμπνευση δεν ξέρω τι είναι. Δεν έχω αγωνία, ανασφάλεια ή αβεβαιότητα αν θα έχω κι αύριο την ίδια ροή· είναι σαν το κύμα, πάνω-κάτω».
Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ
Πηγή: www.gossip-tv.gr
