Το ζητούμενο δεν είναι αν έχεις €174.980 για να αποκτήσεις τη νέα Porsche Cayenne Turbo Electric.
Το ζητούμενο είναι αν, έχοντας αυτά τα χρήματα -ή τη μηνιαία δόση του leasing- αποκτάς αυτόματα και την ικανότητα να διαχειριστείς τους 1.156 ίππους και τα 1.500 Nm της ισχυρότερης Porsche παραγωγής που έχουμε δει μέχρι σήμερα.
Στις μέρες μας επικρατεί το μάρκετινγκ της υπερβολής που ξεκινά από τις τεράστιες οθόνες και συνεχίζεται με ιπποδυνάμεις που ξεπερνούν κι αυτές στη Formula 1
Και στην πραγματικότητα, το θέμα δεν αφορά μόνο την Porsche. Την ίδια απορία είχαμε και με το Volvo EX90 των €117.986 που έχει τα μισά σχεδόν άλογα (517) και 910 Nm. Αμφότερα ζυγίζουν πάνω από 2.700 kg. Οι επιδόσεις τους ζαλίζουν: 0-100 km/h για την Cayenne σε 2,5″ και για το Volvo σε 4,9″.
Tα δύο αυτά θηρία σηματοδοτούν τη νέα εποχή των υπέρ-ηλεκτρικών SUV ενώ στην αγορά υπάρχουν και εξίσου ισχυρές μπερλίνες. Πρόκειται για μια εποχή όπου η τεχνολογία έχει φτάσει σε σημείο να προσφέρει επιδόσεις hypercar σε αυτοκίνητα 2,5 και πλέον τόνων, με χώρους για οικογένεια, παιδικά καθίσματα και αποσκευές για το τριήμερο.
Για να μην παρεξηγηθούμε: Τόσο η Cayenne όσο και το Volvo EX90 είναι δύο εξαιρετικά αυτοκίνητα, γεμάτα τεχνολογία, με συστήματα ασφαλείας που ξεπερνούν το πλαίσιο του υποχρεωτικού και που δεν συναντάς εύκολα σε άλλα αυτοκίνητα. Εδώ αναφέρονται απλά ως δύο παραδείγματα.
Το ερώτημα όμως παραμένει: Μπορεί ο μέσος οδηγός να ελέγξει πραγματικά τέτοιες επιδόσεις στον πραγματικό κόσμο;
Και επιπλέον τι νόημα έχουν αυτές οι ιπποδυνάμεις όταν δεν μπορείς να τις ξεδιπλώσεις στο δρόμο, καθώς ο νέος ΚΟΚ παραμονεύει με ποινές αυστηρές;
Για δεκαετίες, η παραγωγή μεγάλης ισχύος ήταν μια ακριβή και πολύπλοκη υπόθεση. Χρειαζόσουν μεγάλους κινητήρες, εξελιγμένα μηχανικά μέρη, ακραία συστήματα ψύξης και μια ολόκληρη μηχανολογική φιλοσοφία γύρω από την αξιοπιστία. Οι 500 ή οι 600 ίπποι ήταν κάποτε αποκλειστικό προνόμιο των σούπερκαρ. Για βάλτε με το νου σας. Πριν από 25 χρόνια, μια 12κύλινδρη Ferrari 550 Maranello δεν ξεπερνούσε τα 500 άλογα…
Η ηλεκτροκίνηση άλλαξε τους κανόνες. Σήμερα, δύο ή τρεις ηλεκτροκινητήρες μπορούν σχετικά εύκολα να αποδώσουν τετραψήφια νούμερα ισχύος. Η στιγμιαία ροπή, η απόκριση χωρίς καθυστέρηση και ο απόλυτος έλεγχος μέσω software δημιουργούν επιδόσεις που πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν αδιανόητες. Το αποτέλεσμα είναι ότι πλέον βλέπουμε SUV να επιταχύνουν σαν καθαρόαιμα σούπερκαρ.
Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Διότι η φυσική δεν ενδιαφέρεται για τα κιλοβάτ. Οι κατασκευαστές έχουν λύσει σε μεγάλο βαθμό το θέμα της πρόσφυσης: Τετρακίνηση με ακαριαία κατανομή ροπής, torque vectoring, ενεργές αναρτήσεις, τετραδιεύθυνση, ενεργές αντιστρεπτικές, τεράστια κεραμικά φρένα.
Η τεχνολογία μπορεί να κρύψει αποτελεσματικά και με εντυπωσιακό τρόπο το βάρος. Δεν μπορεί όμως να το εξαφανίσει. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση των σύγχρονων hyper EV: Όσο αυξάνεται η ισχύς, τόσο αυξάνεται και η μάζα.
Οι μεγάλες μπαταρίες που απαιτούνται για τέτοιες αποδόσεις σημαίνουν ότι πολλά από αυτά τα αυτοκίνητα πλησιάζουν ή ξεπερνούν τους 2,5 τόνους. Ορισμένα αγγίζουν πλέον επίπεδα μικρού φορτηγού σε βάρος, αλλά επιταχύνουν σαν αγωνιστικά.
Η νόμοι της Φυσικής όμως παραμένουν αμείλικτη. Σε μια ευθεία όλα μοιάζουν εύκολα. Το launch control κάνει τον οποιονδήποτε να αισθάνεται επαγγελματίας οδηγός. Η ηλεκτρονική διαχείριση πρόσφυσης εξαφανίζει δραματικές αντιδράσεις και η επιτάχυνση έρχεται με μια σχεδόν εξωπραγματική γραμμικότητα.
Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η μάζα πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση ή να σταματήσει. Εδώ οι κανόνες της Φυσικής είναι αμείλικτοι και δεν απαιτούν μόνο χέρια αλλά και μυαλό.
Σε αντίθεση με την επικίνδυνη ψευδαίσθηση των ηλεκτρικών επιδόσεων, τα θερμικά σούπερκαρ είχαν πάντα έναν τρόπο να σε προειδοποιούν: Θόρυβος, δονήσεις, σκληρές αλλαγές σχέσεων, μηχανικές αντιδράσεις. Ο οδηγός αντιλαμβανόταν ότι κινείται στο όριο.
Τα ηλεκτρικά λειτουργούν διαφορετικά. Η επιτάχυνση είναι αθόρυβη, συνεχής και σχεδόν αποστειρωμένη. Οι ταχύτητες ανεβαίνουν με τρόπο που ο εγκέφαλος δυσκολεύεται να επεξεργαστεί, ειδικά στον δημόσιο δρόμο. Κι αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση ελέγχου. Ο οδηγός αισθάνεται ότι «το έχει», επειδή το αυτοκίνητο παραμένει σταθερό και πολιτισμένο. Μέχρι τη στιγμή που θα ζητήσει κάτι παραπάνω σε μια κλειστή καμπή, σε ένα απότομο φρενάρισμα ή σε μια βίαιη αλλαγή πορείας.
Τότε η αδράνεια των 2,5 ή 3 τόνων εμφανίζεται απότομα και χωρίς προειδοποίηση. Και εκεί δεν αρκούν ούτε τα εξελιγμένα ηλεκτρονικά ούτε τα πανάκριβα λάστιχα. Η αυτοκινητοβιομηχανία έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου οι δυνατότητες των αυτοκινήτων ξεπερνούν πλέον ξεκάθαρα τις δυνατότητες του μέσου ανθρώπου που τα αγοράζει. Όχι επειδή οι οδηγοί είναι ανίκανοι. Αλλά επειδή κανείς δεν εκπαιδεύεται πραγματικά για να διαχειρίζεται 1.000+ ίππους και τεράστια επίπεδα ροπής σε δημόσιο δρόμο.
Ακόμη και πολύ έμπειροι οδηγοί χρειάζονται χρόνο προσαρμογής σε τέτοιες επιδόσεις. Η διαφορά είναι ότι σήμερα αυτές οι επιδόσεις δεν βρίσκονται σε ένα χαμηλό, νευρικό σούπερκαρ που απαιτεί σεβασμό από το πρώτο μέτρο.
Βρίσκονται σε ένα SUV που μοιάζει έτοιμο να σε πάει στο σχολείο, στο γραφείο και στο σουπερμάρκετ. Αυτή η «κανονικότητα» είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της νέας εποχής.
Υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση που είναι το μάρκετινγκ της υπερβολής, με την ιπποδύναμη να έχει μετατραπεί σε ένα εργαλείο προσέλκυσης του πελάτη. Κάτι αντίστοιχο είδαμε και με τις οθόνες. Σε λίγο θα έχουμε τηλεοράσεις στο ταμπλό, αλλά με αυτό το θέμα θα ασχοληθούμε μια άλλη φορά.
Κάποτε η μάχη γινόταν για το 0-100 km/h κάτω από τα 5″. Μετά κάτω από τα 4″. Μετά κάτω από τα 3″. Σήμερα η αγορά κυνηγά αριθμούς που πριν από λίγα χρόνια ανήκαν αποκλειστικά σε hypercar εκατομμυρίων ευρώ: 1.000 και 1.500 PS και 2″ για το 0-100 km/h.
Το ερώτημα όμως είναι απλό: Πόσες από αυτές τις επιδόσεις μπορούν να ξεδιπλωθούν ρεαλιστικά και με ασφάλεια εκτός πίστας; Καμία είναι η απάντηση.
Και κάπως έτσι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η απόλυτη ισχύς παύει να έχει ουσιαστικό νόημα για τον δρόμο.
Η νέα πολυτέλεια ίσως δεν είναι οι περισσότεροι ίπποι. H επόμενη μεγάλη πρόκληση για τις premium μάρκες δεν είναι να κατασκευάσουν το ταχύτερο ηλεκτρικό SUV στον κόσμο.
Ίσως να είναι να δημιουργήσουν αυτοκίνητα που παραμένουν γρήγορα, εντυπωσιακά και απολαυστικά χωρίς να βασίζονται αποκλειστικά στην υπερβολή των αριθμών.
Διότι στο τέλος της ημέρας, η πραγματική οδηγική ποιότητα δεν μετριέται μόνο σε ίππους. Μετριέται στην αίσθηση. Στην επικοινωνία. Στην εμπιστοσύνη που σου εμπνέει ένα αυτοκίνητο όταν ο δρόμος στενεύει και οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές.
Και όσο εντυπωσιακά κι αν είναι τα νέα hyper EV, υπάρχει μια αλήθεια που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να ακυρώσει: Και αυτή είναι ο δεύτερο νόμος του Νεύτωνα που μαθαίναμε στο σχολείο: F=m.a , ο νόμος που ορίζει τη σχέση ανάμεσα στη δύναμη, στη μάζα και στην επιτάχυνση ενός σώματος.
Η Φυσική δεν διαπραγματεύεται.
Πηγή: www.drive.gr
